Matapos ang sampung araw ng burol ay naihatid na rin si tatay sa kanyang huling hantungan. Malungkot pa rin ang lahat sa pamilya. Medyo mabigat pa rin sa damdamin na tanggapin na wala na si tatay.
Kami ng kuya ko ay nakabalik na rin sa aming trabaho matapos mag emergency leave. Naiwan tuloy si nanay sa bahay na malumbay subalit buo ang loob na ipagpatuloy ang buhay sa tulong na rin ni ate, ni maylab at lahat ng nagmamahal sa aming pamilya.
Kaninang hapon ay pumanaw na ang aking tatay. Ang aking senior. Masakit isipin na hindi ko man lang siya nakausap bago ang kanyang pagpanaw. Kahit na noong ako ay nasa bakasyon, mahigit isang buwan kaming hindi nagkaroon ng pagkakataon na mag-usap. Hindi ko alam na ang huling pagkikita at pag-uusap namin ay noong ako ay paalis. Madaling araw hinawakan ko ang kamay niya at sinabing magpalakas at magpagaling siya dahil magbibirthday pa si Tricia kailangan nakakapaglakad na ulit siya.
Hindi ko man lang nasabi sa kanya ang lahat ng gusto kong sabihin. Pasasalamat at pag hingi ng sorry sa mga kalokohan ko noon.
Kailangan lang talaga palakasin ang loob, magpakatatag at tanggapin ang pangyayari.
Sana naman ay napawi na ang kanyang paghihirap sa karamdaman niya at siya ay nasa langit na.
Napaka hirap naman ng nararamdaman ko ngayon. Pagkagising ko unang balita ay nasa critical condition si tatay sa hospital. Ang nanay di ko na makausap, ayaw makipag usap sa phone iyak ng iyak nanginginig. Ang layo ko pa sa kanila. Magkasunod kami ni kuya na umalis ng bansa last month. Ang bigat naman ng sabi ng doctor na wag na umasa maka survive pa si tatay sa condition nya ngayon.
Di ko malaman ang gagawin dito para akong nanghihina at nahihilo. Parang nasusuka ako.
Miss ko na si tatay. Hindi man lang kami nakapag usap ng matagal nung nasa Pilipinas ako. Hindi ko nga sya kilala ng lubusan. Nung bata ako siya ang nag aabroad nung tumigil sya mag abroad ako naman ang umalis ng bansa.
Kung ano ano tuloy ang pumapasok sa isip ko. Ang lungkot ng weekend na to. Sana naman maka survive si tatay at gumaling sya.
Nakatapos na ako ng job assignment sa Tangguh at heto sa bahay pakuya kuyakoy muna habang kalaro ko si 3cia. Sarap din ng feeling ng maka-kumpleto ng isang mahabang proyekto lalo pa nga at ito ang una kong pagsabak sa abroad. Minsan parang nakakalungkot ding isipin na makaraan ang mahigit apat na taon ay di na ako babalik sa gubat.
Pero siyempre mas masarap naman ang pakiramdam ng pag-uwi sa pamilya. Pa-easy easy muna dito sa bahay bago na ulit paganahin ang utak sa trabaho after 3 weeks. Tsaka na rin ang blog. :-)
Nagback fire ang pag-a-apply ko ng pag-uwi kahapon. Sabi ko kasi kay bossing baka pwedeng pauwiin na ako ng mas maaga sa Pilipinas dahil wala na naman ako masyadong ginagawa sa opisina at pakiramdam ko ay mababa na ang productivity ko. Blangka! Hindi daw maaari dahil marami pang nakapilang trabaho.
At heto nga tambak ang gawain. Wala pang limang minuto kahapon ay tinawag ako ni bossing at niratratan ng mga papagawang programs, reports, charts, S-curves at ang madugong statistical computations at iba't ibang formats at groupings...isama pa ang standard deviation na i-a-apply sa mga figures depende sa historical data ng company. Waaaaaaaaaaaaaaa!!! Napakatagal ko pa naman sinisisi ang eskwela ko noong high school sa pagtuturo ng masyadong advanced statistics dahil wala naman mapag-gamitan. Ngayon dumating ang oras na kailangan ko na ilabas ang konting natatandaan ko sa stat.
Eto nga at ihi lang ang pahinga. One-man team sa paggawa ng close out reports, pag consolidate ng construction, commissioning at site prep database pati na ang pagso-sort at rename ng limpak limpak na litrato sa nakaraang anim na taon. Kung bakit kasi nauso pa ang digital camera ayan tuloy halos walang limit sa pagkuha ng litrato kada linggo heto tuloy sa huli ako ang mahihirapan. Wadapak! 50 GB ng litrato to sort and rename.
1. Magsuot ng Barong Tagalog sa mga formal appearances niya sa publiko. Di hamak na mas magiging disente at elegante ang porma niya kaysa magpumilit ibagay ang damit banyagang gawa ni Giorgio Armani. Maipo-promote nya pa ang pagtangkilik sa damit na gawang Filipino.
2. Makinig sa mga payo ni Chavit tungkol sa tamang pagpapalago at pag-iingat ng kanyang kayamanan. Sa hitsura ni Gov mukhang sigurista siya at hindi maiisahan, inaderwords o sabi nga ni Lumen wais.
3. Huwag makinig sa mga payo ni Chavit at ex-Mayor Bulaklak tungkol sa politika.
4. Huwag masyadong maging gahaman.
5. Paligiran ang sarili ng mga mahuhusay na tao at gantimpalaan sila ng magandang pasahod kesa naman paligiran nya ang sarili nya ng mga artista at politikong may kani-kanyang agenda o sariling interes.
6. Maging panatag at makuntento sa pagiging kapuso. Okay lang din kung maging kapamilya. Huwag na huwag maging kapera.
7. Gamitin ng mahusay ang kanyang kasikatan upang ipakita at ipaalam sa mundo ang mga natatanging kultura ng Pilipinas.
8. Tigilan ang pag-gamit ng 'Sir', 'you know' at 'madam prisident' sa mga sagot na kanyang ibinibigay tuwing siya ay papanayamin sa salitang ingles.
9. Tigelan mona ang pagbabalak na maging isang sikat na mang-aawit. Sala sa tuno at sablay ang pagbegkas ng mga salita.
10. I-knock out si Hatton sa kanilang laban sa May 2.
Malapit na naman ang pag uwi ko sa lupang hinirang at ako ay humaharap na naman sa dilemma ng pag-iisip kung anong aking maipapasalubong sa aking mga mahal sa buhay. Sino ba naman kasi ang nagpauso ng pasa-pasalubong na yan? Sa tuwing ako ay uuwi ito ang nagbibigay sa kin ng sakit sa ulo. Where I am coming from kasi ay wala naman mahahanapan o mabibilihan ng interesanteng pasalubong para sa aking mga kapamilya at kapuso. Wala naman ampaw, suman latik, manggang hilaw na ubod ng asim, tikoy na dumidikit sa pustiso kapag hindi mo alam ang teknik ng pagkain nito, antala na walang lasa, peanut kisses, chicken sinalsal inasal, yakult! na peborit ni ian, halo halo, siopao, siomai, litson piglet, buko pie at adobong mani. Marami ngang mabibilihan ng sapatos dito kaya lang ay labing isa sa bawat sampung pares ng sapin sa paa dito ay peke! Damit? Nakupo! Umuurong matapos labhan. Alahas naman ay parang yung mga free na bakal na makukuha mo for free sa mga pambatang pagkain at kendi sa Pilipinas. Electronics marami kaso talo naman sa warranty kung iuwi sa bayang magiliw.
Samakatuwid bradersensisters (paboritong salita ng mga preachers!) tsokolate na naman ang tangi kong maiuuwi at maipamumudmod (bwahahaha!) sa aking mga karancho. Sabon nga pala dapat di ko makalimutan. Sandamukal na sabon na issue ng company sa amin na hindi ko naman ginagamit. Sosyal kasi ako Dove beauty bar, biolink papaya soap at adidas bath lotion lang ang aking ginagamit sa paglilinis ng aking katawan.
Makapag-uwi na lang kaya ng terorista mula Indonesia? Maiba naman. Maibigay o mairegalo dun sa mga politico na walang sawa sa pagkurakot. Alien!
-Phone in question: Di pa dapat yung sasalubong sa akin sa eroport ang magbibigay sa kin ng regalo? Pasalubong di ba? O talagang baliktad na lang ang aking pag-iisip dahil sa sobrang homesex homesick?
Kinakantyawan na ako ng kapamilya ko. Palitan ko na daw ang aking cellphone dahil panahon pa ng Kopong Kopong (or is it Copong Copong?). Sino ba si Kopong Kopong? Tao ba siya? Or panahon na matagal ng nakaraan? Ilang taon na kaya ang Kopong Kopong na ito? Minsan narinig ko rin sa interview sa isang sikat na artista minsang tinanong ito tungkol sa tsismis sa kanya at isang politiko. Ang sagot ba naman ay:
Naku tigilan na yan panahon pa ni Mahoma ang isyu na yan plis lang!
At sino naman itong si Mahoma? Hapones ba yan? Lekat na! Meron akong asaynment na isaliksik wahehehe.
Asayment namber wan: Anong pinakamaganda (at pinaka-murang) cellular phone ang available sa Pilipinas?
Asaynment namber tu: Ano ba o kelan ba o sino ba si Kopong Kopong? Sya ba ang nag imbento ng Kopong Bond?
Asaynment namber tri: At sino naman si Ginoong Mahoma at bakit paborito sya ni ROFA Gutierrez?
Happy Birthday to me! Happy Birthday to me! Happy birthday, happy birthday, happy birthday to me!
Malapit na ko lumampas sa kalendaryo pero isa pa rin akong dukha!
Kaya heto kahit Sunday at araw ng kapanganakan ko nagtatrabaho ng OT dito sa opisina. Wala na munang celebration, pag uwi ko na lang siguro sa Bayang Magiliw sa Disyembre.
Sarap ng OFW (sa kabaliktaran), halos lahat ng mga importanteng okasyon ay hindi mai-share sa mga kapamilya at kapuso. Homesick na nga ako.
Ah letse, emote na naman ako. Tama na muna ito baka mag alburoto pa ako.
Recently ay sinubukan naming magtipid sa gastusin sa bahay, primarily sa kuryente. Cut down the time na gamit ang aircon, magtyaga muna sa electric fan. Ang pagsa-surf sa internet ay i-limit din para mabawasan ang time na naka power on ang PC. Sa kwarto na lang manood ng tv kasi mas energy efficient yung LCD kesa sa conventional na TV sa living room. Bumili pa nga kami ng energy saving device (Energy Saver yata ang name) sa SM. Ang galing kasi mambola ng salesman nila. Sana totoong makakababa sa bill ng kuryente ang imbensyon na ito. Sa communications din nag-adjust kami. More on YM na lang kesa sa tawag. Kung nasa labas naman ng bahay chikka text na lang. Sa gas na pangluto lang talaga ang mahirap tipirin kasi di naman pwedeng di magluluto or kakain ng hilaw pa.
Sabi nga ni misis bihira na rin sila kumain sa labas at nagluluto na lang sa bahay para makatipid. Iwas sa fast food din. Maganda na rin ito kasi mababawasan din ang pag consume ng free radicals na kadalasang matatagpuan sa mga yummy yet unhealthy fast food menu. Di na rin kami bumibili ng mga junk foods that we used to eat habang nanonood ng tv sa gabi.
Sa transportation medyo nagtitipid din. Kung lalabas ng bahay sabay sabay na lang. Wala ka kasing pagpipilian. Kung gagmamit ka sariling sasakyan mahal ng gasolina. Kung magko-commute ka mahal ng pamasahe.
Bakit nagtitipid? Sariling desisyon lang namin pamilya. We want to spend less and earn more. Kinakabahan pa rin kasi kami sa mga pangyayaring financial crisis sa America kahit na palaging sinasabi ng mga government at financial officials sa atin na hindi apektado ang Pilipinas sa nangyayari dun sa bansa ni Ankol Sam. Minsan iniisip kong withdraw ko na lang ang kakaunti kong kwarta sa aking bank accounts at itago sa bahay (bwahahaha). Napaparanoid ako at feeling ko mas safe pa na magtago ng cash sa bahay. Mabuti na lang at ang kumpanyang pinagtatrabahuhan namin ay nasa oil and gas industry. Medyo di malaki ang epekto ng mga pangyayari kahit na nga bumaba ang presyo ng langis. Sana nga totoo ang sinasabi ng mga bossing namin dito na safe kami at matatag. Ang sakit naman kasi kung bigla ka na lang mawalan ng trabaho!