**Kung hindi mo pa napanood ang Spiderman 3, huwag basahin ang sumusunod dahil baka mabad- trip ka sa akin**

the new link for my latest publication

http://thewritingforum.net/html/hazel_toquero.html

Pipilay pilay ako ngayon. Wala akong masisi kundi ang aking sarili dahil sa pagmamadali at dahil na rin sa aking pagkadapain. Bumaluktot ang aking kanang paa at ngayon at kasing laki na ng mansanas sa pamamaga. Kahapon sa Tampa Internation Airport, nabigyan ako ng special treatment at binigyan ng wheelchair. Ang akala ko ay hanggang upuan ko sa eroplano ako ihahatid. Ang kaso pinark lang ako sa tabi ng gate 66. Okey lang sana eh apat na oras pa akong maghihintay ng flight pabalik ng New York. Hindi ko naabutan ang aking eroplano dahil nga nag- Miriam Quiambao ako. Sabi ko na lang na paglaruan ko na lang ang wheelchair. Putsa! Ang hirap pala. Masakit sa biceps ang triceps. Enjoy noong una dahil gulong gulong ako na tinitingnan ng mga puti dahil para akong lokaret sa airport. Pero nabilang ko lamang ang mga taong tumulong sa akin. Isa ang tindera ng magazine at bubble gum at yung cleaning lady sa restroom. Karamihan ay mukhang naiirita pa noong humarang ako upang kumuha ng Starbucks Coffee. Yung mga lintik na teenagers naman ay walang pakundangan na bangga banggain ako. Nakarating naman ako nang buo sa New York. Nakahinga na lang ako nang maluwag dahil naramdaman ko na ang aking hinlalaki. Perfect na sana ang arrival ko pero nadelay ang aking luggages dahil napunta sa ibang aircraft. Umuwi akong walang bag at halos mamatay ako sa pag- iisip na may magnakaw ng aking Burberry bag na regalo pa ni Kuya. Nakalimang tawag na ako sa Delta para hanapin ang mga nawawala kong bagahe. Sa kasaukuyan ay lumpo pa rin ang manunulat na ito. Upang sumaya ako, isang malaking bag ng Doritos ang nilalamon ko. Comfort food lang ang aking karamay sa oras ng aking pagkapilay.

Pangalawang Pagkakataon

Naalala niyo ba noong nakaraang taon na hindi tinanggap ang aking libro, "Ang New York ay Isang Isla?" Ang katotohanan ay isinantabi ko na muna ang proyektong ito at binigyan kong pansin ang article writing sa mga magazines at pagsali sa mga poetry contests. Dulot na rin ito ng malaking tax ng New York kaya kailangan ko ng extra dollars. Bukod pa rito ay naging miyembro ako ng ilang organisasyon ng mga manunulat upang mas lalo akong mahasa sa pagsusulat. Habang nagbabakasyon ako sa Sunshine State (Florida) noong isang linggo, nakatanggap ako ng email mula sa isang publishing company na kauna- unahang tinanggihan ang aking manuscript. Laking gulat ko dahil wala na sa guni guni ko ang makarinig pa mula sa kanila. Sa madaling salita, hinihingi na naman nila ang kopya ng aking libro. Laking tuwa ko dahil mukhang may pag- asa na mabasa na sa wakas sa Pilipinas ang aking libro. Kalahati naman ng utak ko ay nagme- merry-go- round. Writer's Jitters ang nararanasana ko ngayon. Hindi ko na naman titigilan na i- edit ang libro sa hangad na maging "perpekto" at "mabenta" na ito sa publisher. Sumabay pa rito ang aking hindi inaasahang paglilipat sa bagong apartment. Sinusulat ko ito sa ibabaw ng isang malaking kahon ng aking microwave. Very inspiring kung ang paligid mo ay puro kahon ng gamit. Dahil sa aking excellent organizational skills, hindi ko na maalala kung saang kahon ko nailagay ang aking mga pantulog. Maliit ang problemang ito kung ikukumpara sa kaba na aking nararamdaman sa pangalawang pagkakataon na ibinigay sa akin. Cross our fingers, our legs pati na eyes na matanggap na ito. Ang pangarap ng manunulat na ito ay hindi pa namamatay. Sa kasalukuyan, naniniwala na ako sa kasabihang, "Never give up!" Simula bukas, "ooperahan" ko na ulit ang librong "ANG NEW YORK AY ISANG ISLA."

Pagbalik ko sa Sabado mula Florida, lilipat na ako ng apartment. Isa sa mga kaibigan Filipino ko ang nakabili ng bahay. Naisip niya ako kaagad kaya inalok niya na upahan ko ang kanilang basement. Kung ikukumpara sa dati kong apartment, para akong bababa mula sa bangko. Ang diperensya ng $990 at $650 ang rason kung bakit ako lilipat. Hindi na kaya ng budget ko at dahil si Uncle Sam ay may malaking porsyento sa aking sweldo. Mahirap na dahil nakadepende na ako sa aking mga credit cards. Hindi ko namalayan na lumobo na aking credit card debts. Hindi pa naman ako hahabulin ng credit bureau pero kailangan na bumalik ako sa "dating daan", ang magtitpid at gumastos lamang nang tama. Pruweba pa na bumaba ang aking credit scores dahil malaki ang aking mga balances. Mula sa third floor ng brick building, lilipat ako sa basement na cute. Gusto ko siya dahil cozy, bago at sa itaas lamang naninirahan ang aking mga kaibigan. Bago ako naglayas papuntang Sunshine State, nag- impake na ako para handa na ang aking paglipat. Ang dami ko na palang gamit. Sangkatutak na libro na hindi ko pa nababasa, DVDs na hindi ko pa napapanood at Victoria's Secret na panty at bra na hindi ko pa nagagamit. Isang gitara, isang keyboard at milyon milyong sapatos. Sumobra nga ako at kailangang magpakumbaba. Natauhan ako dahil hindi ko na napapadalhan ang aking lola ng kanyang monthly na pang- kulot. Basta ang alam ko ngayong Marso, uumpisahan ko na ang mag- ipon, sumakay ng bus (nasanay ako sa cab dahil ayokong maging amoy G force) at tigil muna ang expensive dinners. Calculated ko na ang aking maiipon so sa loon ng apat na buwan, mababayaran ko na ang aking mga "jutangers" at magiging Darna na naman ako minus the malaking bato of utang.

Omnipotent...Not!

I learned something today
Life comes to you in many guises
You thrive in it and fail at times
Yet you still succumb to its decisions

Valentine's Yelo

Kahapon ay Valentine's day. Nagkataon din na malaking snowstorm ang dumating. Mula New Jersey hanggang Upstate New York, naging fridge ang paligid. Alam kong maiinis ako kahapon ng umaga kaya lumabas ako nang sandali para tikman ang mga snowflakes (habang malinis pa) at maglaro sa snow habang hindi pa ito sleet. Pumasok ako sa trabaho na malungkot dahil alam kong napurnada ang Valentine's day ko kasama si Marcello. Cancelled ang dinner sa Thai restaurant. Bukod pa rito ay pumasok lahat ng aking mga estudyante. Talagang "weather proof" at kahit tsunami ay hindi makakapigil sa kanilang kumain este pumasok sa school. Pagod, nilalamig at melancholic akong pauwi pero naisip kp na Putsa! Kung gusto ko ng memorable na V day, kailangan ko gumawa ng paraan. Kaya kahapon, nag swimming ako sa maduming snow, halos ma- frosbite ang aking toes kahit naka thermaboots ako at tatlong beses na nadulas bago ako nakarating sa grocery. Dali kong dinampot ang chicken (ito lang po ang alam kong lutuin), chocolate cake, mixed vegetables and cherry juice. Balancing act ang ginawa ko sa limang blocks na nilakad ko. Siyempre nadulas na naman ako pero sinigurado kong hindi nasira ang cake. Puro mura na malutong ang narinig sa akin kaya kala ng building supervisor ay nababaliw na ako. Dali dali kong hinanda ang marinade ng chicken, chill the cherry mix and of course lagyan ng icing na "I love you" ang cake. Habang hinihintay ko na ma- grill ang chicken, inumpisahan ko naman iimpake ang aking mga game consoles. Yes, mga readers lilipat na ang manunulat na ito sa ibang apartment. Malayo sobra dahil sa tapat lang ng building ko. Dahan dahan kong binalot ang aking mga PS games, ang lover ko na si XBox at ang aking bagong bf na si Wii. Pagkaraan ng bente minutos, napansin ko na wala akong naaamoy na bbq chicken. Lintik na pusang gala! Hindi na pala gumagana ang oven ko. Improvise! Steamed chicken ang nangyari at nang hindi pa maluto ang hudas na manok, prinito ko na lang. Dinagdagan ko na lang ng soy sauce para may kulay. Dumating na rin ang dakila kong boyfriend, matigas na siya..... dahil sa lamig (alam ko na iniisip niyo). Hindi siya makapaniwala na ang girlfriend niyang mareklamo ay naghanda para sa Valentine's day. Halos lumutang ako nang sabihin niyan delicious ang aking niluto. Hindi ko lang masabi na halos patayin ko nang sampung beses pa ang manok. Ang dessert siyempre ay ang chocolate cake. Siya 1/ 4 slice lang ang kinain habang ako ay 3/4 kase napagod ako. Sa labas habang ang buong New York ay nagiging malaking iceberg, sumisiklab naman ang init sa loob ng apartment. Hanggang ala una kami nagroromansa. Kasama si Wii dahil wala sa amin ang gustong magpatalo sa tennis.

Isang buwan na akong nabubwisit sa New York. Ilang pagkakataon na rin na minumura ko ang lahat ng makita, maamoy o marinig sa paligid. Ang term ng aking kaibigan mula Maryland ay "burn out" ang aking kondisyon. Wala akong masabihan kaya pati ang pagsusulat ko tungkol sa New York ay naapektuhan. Wari bang wala na akong maisulat na maganda tungkol sa kanya. Lahat ng aking kaibigan ay nag- aaalala sa akin. Katwriran nila "Kung hindi ka na masaya diyan, lumipat ka na rito sa New Mexico, Maryland o Virginia." Lahat na ay inapplayan ko at lahat naman ay may positibong sagot. Ang kailangan ko lamang ay magfax ng transcript at lisensya. Malamang nagkapatong patong lang ang aking mga problema. Ang pinakamasakit na maramdaman ng isang OFW ay ang hindi makapagpadala sa Pilipinas dahil gipit rin siya. Ito ang aking kalagayan ngayon. Sa hindi inaasahang utang sa state ng New York at ang trabaho na walang tigil na inaahas ang aking paniniwala sa pagututuro, hindi mo ako masisisi kung bakit gusto ko na lumayas. Atay sa atay kaming nag- usap ng aking boyfriend. Umiyak ako at ipinaliwanag ang aking kalungkutan. Nakinig lamang siya pero alam ko na nasasaktan ko siya sa aking mga sinasabi. Pattern ko na ito, kapag hindi na ako happy nilalayasan ko na ang lahat. Nabanggit ko pa na walang patutunguhan ang aming relasyon dahil wala kaming maipon dito. Glamorous nga ang Big Apple pero kakayod ka na higit pa sa kalabaw upang hindi malunod. Humagulgol ako dahil siympre guilty ako sa mga sinabi ko, mabait naman siya at hindi deserving na gaguhin ko. Pero bwisit na ako so sorry na lang talaga. Lumabas muna siya ng kwarto at siguro para suntukin ang pader dahil sa galit sa akin. Pagkatapos ng bente minutos, bumalik rin at hinawakan ang kamay kong puro uhog at luha. "I do not want you to be sad. If you think moving to another state will make you happy, then go." Lalo akong umiyak, putsa talaga. Ako na si Darna, gigive- up dahil puro ghetto ang nasa paligid ko, tadyak ito sa aking pride na pagiging fighter. Pero ang mga sumunod na sinabi niya ay nagdulot sa akin upang mag-isip. "Alright, here is what I think, if you move there you will get a cheaper apartment, more behaved students and nicer bosses. However, you should also think that running away is not going to solve your problems. Let me give you a list of why you should think 100 times before transferring."1. You easily get BORED. You crave for a fast paced lifestyle. You say you are tired of working here but each morning you wake up to go to work. Even for just 10 minutes of silence, you fidget because you are bored. In plain words, you got ADHD. Being out there in desert like states will bore you to death. I am telling you the truth.
2. You need a car there. It is easy to buy yet the cost of gas is high. Plus driving a car will make you fatter since you will not have a place to walk or even jog around. I know you don't want to be fat again.
3. You hate inconvenience. You even take a cab instead of walking six blocks to a pharmacy.
4. You say that your friends are moving on. But you fail to realize that you are moving on too. You are surviving New York. It will never be a bed of roses here for you, me or anyone. Anywhere you have to start on a bumpy road.
5. You abused your credit cards. You send too much money back home. THAT'S YOUR FAULT!
6. "Nakakalimutan mo na andito ako. Kasama kita sa plano ko. Wala kang pasensya. Kanina ay kausap ko lang ang Tatay ko at tinutulungan niya akong humanap ng bahay sa Queens para sa atin. Kaya huwag mong sabihin na wala tayong patutunguhan. Wala kang faith sa atin. Pati ako ay tatakasan mo."
Ngek! Sa huling binanggit niya, natauhan ako. Lalo ako umiyak dahil sa hiya, akala ko kase pinapaasa niya lang ako. Call me user friendly pero aaminin ko na isang concern ko ang stability. Sobrang dami ng competition dito at dapat laging handa na kumarera ka. Sabi ko "I will think about it." Hindi ako pumasok ngayon dahil tumatahol pa ako dulot ng trangkaso. Kaninang alas diyes, nakita ko na naka business suit ang aking boyfriend. Sabi ko "akala ko ba, absent ka rin." "No, I am going to meet someone later." "Date ba?" "Dummy, no. Something important." Habang umakyat siya, sinilip ko ang kanyang bag, Nakita ko ang application for loan and iba pang proof of credit history. Hindi pala lahat ng tao dito sa New York ay manloloko. Guilty tuloy ako pero sabay ngiti hanggang. Bumalik siya at dali dali kong sinara ang kanyang bag. Nagpaalam habang ako naman ay kinikilig sa ilalim ng kumot. Naliwanagan ako na kailangan lang ng konti pang pasensya at ginhawa na naman. Ang New York ay Isang Isla. Para siyang nanay na kinaiinisan mo dahil basta pero patuloy mo pa rin na minamahal. Bago ko pala makalimutan, dumating ang isang maliit na package mula sa isang kompanya ng alahas. Mamaya pagdating niya, dedma ako kung tanungin niya kung binuksan ko ang package. Siyempre hindi, sinilip ko lang kaunti. Basta ang alam ko velvet box ang laman, Hulaan niyo na lamang ang nasa loob. Malapit na kase ang Hearts' Day.