fleeting happiness and melancholy

In one's life there comes a moment
when you realize that the ONE
You have dreamed of all the time
is just beside you

It is ironic that you look so far
When the ONE who makes you happy
is just in front of you
But the second you wake up
It is now beyond reach

Beyond reach because you choose
Not being able to hold him
Is the truth
But to be with him
Even for a moment is more important
A wish that makes you return to childhood
where life is still perfect

In time you learned to love deeply
More than anything nor anyone
But you choose
Not to be reciprocated
For it destroys the essence
It gives away the magic

For in loving, one finds the answer
to countless questions
That the mind cannot provide
A reasonable phrase
Only the heart knows

We all have our fantasies
But some should stay forever
Almost all seem perfect
That the minute you possess it
It becomes an imperfection

It is inevitable that not all will be granted
But it is the wishing and dreaming
That makes life so sweet to behold
Dreams are made to keep us alive
And to have them means a bitter death

 Teaching the unconventional way
Marcello and I attended a birthday party of one of our friends. We talked about how much we look forward to our summer vacation. Lynne and I started already reminiscing our experiences with our students, how in September that we wished they were absent but today, we are missing them so much already. Being a teacher, we can't help but be attached to them, especially the ones who have difficulty learning and who gave us a hard time. For 5 days in week, we become their second parents. Much of their values are molded by us and we have the great responsibility to guide them in preparing for the real life. Lynne and I are special education teachers, we have a tough class with students with various learning disabilities, behavioral and emotional deficits. We showed our dismay, frustration, impatience, rigidness and at times apathy. But in the most part of the ten months we taught them, the mask of a teacher comes off and we show concern, the time to listen to their incomprehensible stories, celebrate their small victories and lift their spirits up when they fail. In lay man's term, we have grown to love them, skills and flaws included. Ronie who teaches in high school was so proud that his "repeaters' class" passed the Regents Test except for one. His method of teaching required no explanations, no lengthy monologues or impossible to solve problems. Instead he took 2 sample questions from past tests and he made sure it was so easy that even a kindergarten can answer, The result, all the students always aced his quizzes. They said it was the first time they scored so high. Ronie needed no magic trick but he made them BELIEVE in themselves that through small increments, they can progress to more challenging ones.It was strategy on how to attack a test that he taught them, not to be daunted when a question is posted in front of them. The irony of it is, the school intends to investigate it as suspected rampant cheating. I myself call it utterly ridiculous. There were only 30 students and 20 proctors plus they were seating one chair apart from each other. It is so sad that the institution itself doubts that these so called "at risk" students can succeed and will not drop out because ONE TEACHER had FAITH in them. A school cannot be called a school unless it prides itself in aiming that every student will achieve and that FAILURE IS NOT AN OPTION. I commend him and said just "f *** the admin, they do not know any better". I bet that his students will never forget him. As another school year ends, I try to recall the unconventional ways I did to change not only the cognitive skill but the socio- emotional aspects. I vividly remember one.............. C came to me crying and said "Ms. T, the kids are teasing me, they call me Big Head. They do not want me near them." I did not say anything and I waited until all my students were in the meeting area. I waited for someone to tease C and eventually in a 1.5 second, I heard C shouted "Ms. T, he called me Big Head!": I looked into his eyes and said "You have a big head, yes that is true so what is your problem?" He retorted and said "But they kept teasing me!". I then I said in front of the class." Look C, when you have a big head, it means you have a bigger brain, you are smarter" Then I saw the look of embarrassment on the faces of his classmates and then what was funny was that they started touching/ measuring their own heads. Then I looked at C, he was beaming with pride and from then on, confidence and self- control flowed through him. Students may forget teachers but we never forget our students, Their struggle was also ours, their pain we felt and pride we showed when they succeed, In their victory, we stay in the shadows for teachers are the invisible agents of change in a student's life.... He then can choose which path he will follow. *** for my class of two years, you all showed great leaps of improvement*** I

Thirteen pieces of clay

Lined up against the wall

Most are broken, others lost

Some doubting, few had hope

I stood in front of them

Loss for words

Unsure, less confident

Sad for all their miseries

I took each piece of clay

I tried to get a grip on each one

But resistance creeps in

I am not yet worthy

And then I thought

What if I were a piece of Clay

How would I like to be molded?

Crude, with toughness

Or with Faith and Empathy

I closed my books

And started my own clay school

A little room beside the exit sign

Where no one cares to look inside

I attempted to mold the most scarred piece of clay

With his pain and fury in his young existence

My hands bled, my heart ached

But I did not let go, not this time

Little by little I molded that clay

At times, it would improved its form

And most times, it just crumbled

But I always pick up the pieces

The twelve pieces of clay watched

As I showed my determination

Not to give up on them

Even if all the others have done so

See, these pieces of clay are different

They do not have what we possess

A voice, a pair of feet, two perfect hands

A brain that can do things

For six hundred days

We worked hard

To mold each other

Until almost all of us fit together

My right hand was tough

 No excuse just because they are different

My left hand was the most important

It lifts up spirits when they crumble again

I talked to them like they have voices

I run with with them like they have feet

Each time a piece of clay bends in the wrong way

The others mold him back to the team

Last week,  someone took a photo

Of what I worked hard for

Thirteen Pieces of  Clay smiling

With PRIDE and CONFIDENCE

I held each of them so tight

Then I bid farewell

Sure that they will succeed

And live life to the fullest

Thirteen pieces of Clay

Taught, Accepted, Loved

Molded to be Independent

To choose, to Believe that they can

I locked the clay room

There will be more pieces

I smiled and wiped my tears

Thirteen pieces of clay,

Molded with Pieces of my Heart

39. Dun naman sa mga COURAGEOUS na magpakasal, hanga ako dahil they still believe that maybe, just maybe it will last and work out. Kaya lang, almost always it ends in DIVORCE. It is common na 6 to 7 years na married na ang isang NY couple, wala pa rin silang mga anak. Kase ang reason nila, wait and see if the marriage will be stable enough (and of course, mahal ang fee ng nannies). And for your information, mura lang ang fee ng pag file ng divorce, $295 na naka- advertise pa sa subway na ang heading ay "IF YOU WANT TO GO YOUR SEPARATE WAYS"na ang picture ay isang married couple na pinunit sa gitna. Madali magpakasal, madali ring magdiborsyo. Basta ang lesson na natutunan ko ay ever mag sign ng pre- nuptial agreement bago magpasakal o magpakasal.

40. The number one reason of divorce is cheating. Paborito itong topic ng mga Nyorkers lalo na ng mga PAKERS. Ang akala ko nung una, ang mga NY men ang grabe magpakapokpok pero sobrang tulala ko na MAS MARAMI pala ang mga NY women who are cheating. "Empowerment of the Woman" ang kanilang drama, pero sa akin lang hindi na ito okey kung hindi mo na alam kung sino ang tatay ng mga anak mo. Anyway, mura naman ang DNA test dito. Pwede mo pa ibroadcast on national TV. Kaya mataas ang rating ng the Maury Show na may Spanish versions pa. They really flaunt it dahil sabi nga nila, they are always free to "enjoy" even in the boundaries of marriage.

41. Isa ring rason ng malimit na cases ng divorce ay ang pag- aasawa nang maaga. Alam ko na pataas na rin ang rate ng early marriages sa atin kaya lang dito kase, 10 years old pa lang, ika- 4 na yung boyfriend. Ganito kase ang proseso, 2 1/2 years old; alam na ng bata ang mga salitang sex at "PAK YOU". Kapag 5 years pagpasok sa school, alam na ang ibig sabihin ng "PAKING" at kung ano ang gamit ng mga private parts. Kapag 7-10 years old, malaking part ng vocabulary na nila ang mga "sexual incantations/ inuendos". Kaya kapag 10 na ay carry na ng powers nila na makipag gf o bf. And for information, nakakaalarma ang growth spurts ng mga bata dito. 8 years pa lang ay kala mo na ay 14 years old na teenager. Kaya yung iba kong students ay mas matangkad pa sa akin. Kaya kapag nabuntis ng 14, di na nabibigla ang society. Kung may halaga naman sa buhay, okey lang kase LIBRE manganak dito. Pumunta ka lang sa ospital kahit panty lang ang suot mo. Paglabas mo ay may milk, diapers, towels, baby supplies and bonus na 3 panties.

 37. Masyado yatang seryoso at makabagbag damdamin ang numero 33- 36. Balik tayo sa kakatawa, okey? Pag- usapan naman natin ang nightlife ng NY. It’s the city that never sleeps nga di ba so ang bars ay parang mga street signs na talaga namang kumikita. Inaamin ko na gimikera ako noong andyan pa ako pero natakot ako noong una akong nakapasok sa isang bar (dito pa naman sa Bronx). Inimbita ako ng isang katrabaho at dahil sa pakikisama ay go ako. Pagpasok pa lang at dahil sa pang- amoy ko, alam ko na PAKER Bar ang bagsak ko. Tingin kaagad ang mga PAKERS dahil bagong mukha at kulay, madaling kainin. Margarita lang ang inorder ko at nagpaalam na ako. Dahil wasted na yung kasama ko, wala na siyang pakialam kahit KJ ako. Paglabas ko, may nagsusuntukan na at nagmumurahan. TAXI! at hawak hawak ko ang aking puso dahil baka bigla itong tumigil sa pagtibok. 

Ang latest long pagtangka ay napunta ako sa swingers club. Niyaya ako nung gym teacher, sabi niya enjoy ito at kakaibang experience. Sumama ako for "curiosity’s sake". Kala ko may mga swings sa loob ng bar. Tanga ko no? yun pala swingers ay pwede ka sa babae o lalaki. Todo porma ang mga tao na nakita ko sa loob ng bar, umupo na ako at nagorder ng margarita (mura eh). Wala pang kalahating oras ay may lumapit na isang babae at tinanong kung gusto ko daw siyang maging friend. Sabi ko "okey". Yun pala ay kailangan ko nang sumama sa kanya sa labas at gawin ang dapat gawin. Nang naintindihan ko na ang buong senaryo, sinabi ko na straight ako. Isang malakas na halakhak ang natanggap ko "You are new here, I’m sure." Kailangan ko na umuwi sabi ko, Hindi ko alam kung tatangkain ko pa na gumimik, sa ngayon kuntento na akong manood ng South Park hanggang madaling araw.

38. Speaking of Sex, ang NY ay considered the Babylon of sexuality. Lahat ng types of sex andito. Shocking pero ang perspective nila for the "Sake of Exploration". Dito ang preference ay determined according to seasons. Pag tinanong mo kung ano ang sexual preference, sasagutin ka ng, "undetermined" pa. Most of Nyorkers mahilig mag experiment, perversion (depende sa kung ano ang definition mo) is the norm. Sa tulad kong santa , nakakabigla talaga nang makita ko ang mga brochure ng mga "spots" sa Manhattan na pwede kang mag explore. Ilang beses na rin akong pilit na imbitahin ng mga co – workers pero di pa kaya ng powers ko. Basta to satisfy your inquiries, "themes" and drama, meron jungle, play doctor, s & m, fairy tale, etc at kung ano pa maisip mo.

 34. Ito ang perfect timing upang pag- usapan naman natin kung paano magpalaki ng mga anak ang mga Nyorkers. Sa pamamagitan ng aking trabaho na pagiging isang guro sa public school system, nakikita ko araw- araw ang results ng child- rearing skills ng mga tao dito. May mga batang lumalaki pa rin na mag values sa buhay (mabibilang mo sa pamamagitan ng pagbilang ng buhok sa tuktok ng nakakalbong tao). Kadalasan ay nasa kamay ko ang pagtuwid sa mga lintik na values na itinatak ng mga magulang sa mga bata. Halos mahimatay ako noong una kong narinig ang mga ito sa mga students ko. Hindi ako santa pero alam ko na kapag ang bata ay pinalaking takot, takot din ang gagamitin niya laban sa kanyang kapwa pagmalaki na siya. Ang life lesson na itinuro ko sa kanila ay "You always have the choice. Now it depends on you which one will you choose?" Well choice ko na sabihing dapat bumalik sa school ang kanilang mga magulang o magkaroon ng "pray over" upang sila ay magbago.

35. Number one rule na sinabi sa akin ng agency bago ako pumunta dito ay NEVER TOUCH A STUDENT. Kung hinde ay masisisante ka o di kaya ay kulong ka. Siyempre hangggang ngayon ay sinususnod ko ito hindi dahil sa takot na mawalan ng trabaho. Hindi ko mataim na saktan sila physically o emotionally dahil ang sapok, tadyak, kurot ay breakfast at dinner na nila sa bahay. 

36. Baligtad naman ang pangalawang version ng child rearing dito sa NY. Among the middle and upper class Nyorkers, para ma- maintain ang kanilang status sa society, ang mga magulang ay doble kayod sa work. Karamihan ay double job hanggang triple para lang may pambili ng Xbox 360, PS2, and coming soon na Wii (kaunaunahan rin akong bibili) o ano pang game console para lang maging "masaya" ang kanilang mga anak. Ito rin ang ginagawa nilang reinforcement for good behavior. Kaya di na ako umiiling kung may nakakasalubong akong brat na nagsisigaw sa daan dahil hindi nabili ang kanyang gusto.

To sum it up, Nyorker parents scare the fear out of their children or Nyorker children scare the shit out of their parents.

 29. Pag- usapan naman natin ang paborito kong topic na ang mga PAKERS. Hindi ko masasabing racist ako ngunit survival ang pinaguusapan dito. Umpisahan natin ang kanilang teritoryo, THE BRONX at ang mga pinakadulong lugar ng Queens, Brooklyn at Manhattan. Ito ang kanilang kaharian at tread carefully when you enter this borough. Kapag lumampas ka na ng 125th street (around the Harlem Area), ito na ang simula nng iyong expedition. Kahit na anong race ay maaaring makabilang sa grupo ng G force. Ito ay parang epidemic na walang lunas dahil ito ay nanunuot sa kanilang kaluluwa. Mula sa copulation, fertilization of the G force egg cell hanggang sa unang iyak nila, nasa dugo na nila ang DNA ng G force. Stand out sila kahit saan dahil sila ang may pinakamalakas na boses na parang may megaphone na naka- attach sa kanilang vocal chords. Wala silang pakialam kahit na ng pinaguusapan nila ay kabastusan o ang pagtangkang pagpatay sa kapwa PAKER. Huwag kang magkamaling tingnan sila kung hinde ay makakatikim ka ng malutong na PAK YOU, mind your PAKING business! Wala rin silang pakialam kung ikaw ay mabangga nila pero pag ikaw naman ang nakabangga sa kanila, kahit lang yung dulo ng kuko nila, hell will break loose. Tahimik na lang ang mga tao pag ganito ang nangyayari. Malas mo na lang kung 2 PAKER ang nag- aaway in public. Mula sa sex life at kung ano ang laman ng kanilang bituka ay maririnig mo. Unpleasant talaga ang makasalimuho sa mga G Force.

30 Isa ring palatandaan ng isang PAKER ay ang kanilang feeling of grandeur. Sa kanilang pananaw sila ang pinakamagandang nilalang na nilikha ng Diyos. Kaya kahit nagmamakaawa na ang kanilang jeans, pilit pa rin na maghahalter o tuck shirt. Tuwing nakakakita ako ng mga ganitong G Force Wormen, naaalala ko ang Chinese Ham na nasa pulang Net na nakabitin sa restaurants sa Binondo. Kapag lalake, puro bling bling, tattoo ang kanilang drama. Kulang na lang ay pati kilay nila ay sasabitin nila ng alahas. Madalas ay naka- cap sila at sobrang laking pants na halos ay makita mo na ang kanilang puwet. Kapag babae naman, makikita mo ang tatoo sa may dibdib, sa braso, sa legs sa likod na kadalasan ay butterfly ang design. Ang message ng tattoo sa likod ay simple "PAK ME from Behind". Brutal pero ito ay totoo. At ang earrings at pendants nila ay naglalakihan at may pangalan nila. Mula sa layo ng isang kilometro, alam mo na ang kanilang name. Minsan kung talagang G Force elite sila, may belt sila na may umiilaw na name nila, yung parang sa Jollibee. Matatawa ka talaga pero kailangan pigilan kung ayaw mong matagpuan sa ilalim ng subway na walang ulo.

 31. Pangalawang palatandaan ay ang kanilang cellphone/ radio na pilit nilang ginagawang Ipod. Paulit ulit na pinapakinggan nila ang ringtone nila. Halos maiyak ako ng may makasay akong PAKER na 100 beses na pinakikinggan ang ringtone na "Gasolina" ni Daddy Yankee. They almost always come in packs, daunting presence nila but in time naka adjust na rin ako. Kung kailangan maging B___ch, ginagawa ko dahil mali naman na I- reinforce lagi and kanilang behavior. Lalo na kapag matatanda ang kanilang binabastos. Minsan pilit ko na lamang silang intindihin dahil karamihan sa kanila ay di nakatapos, palipat lipat ng tirahan/ shelter homes at madalas ay involve sa illegal na transactions. Ang paniniwala kase nila, the more the spawns, the merrier at obligasyon ng state na pakainin sila.

32. Ang pagiging PAKER ay sub culture na ng NY. Wala ang NY kung wala sila. Sila ang dahilan kung bakit nagiging matatag, walang takot at laging nagmamadali (upang maiwasan sila) ang mga Nyorkers. Hindi lamang sa block or subway mo sila makikita, kahit sa trabaho ay magiging kasama mo. Innate na sa kanila ang maiinggit dahil iba ang kulay natin at mas magaling tayo mag- ingles. Noong una, tahimik lang ako pero pagkaraan ng 6 na buwan, hinarap ko ang isang PAKER na co – worker  at sinabi kong straight sa kanya "Get off my PAKING face, don’t your ever try again to PAKING spread rumors about me. If I am not mistaken, you have 2 kids and you don’t have a single PAKING clue who the father is!" Kala ko ay ito na ang katapusan ng buhay ko. Nabigla siya at simula noon ay wala nang nagtangkang magtsismis tungkol sa akin.. Natuklasan ko na if you catch them offguard, di na sila uubra lalo na kapag straight/ grammatically correct english ang banat mo. Nakakatawa lang dahil RESPETADO ako sa school dahil sa insidente. Naaliw na lang ako ng malaman ko na sabi ng ibang G Force PAKERS "Don’t mess with that Asian Teacher, she’ ll beat the shit out of you". Anyway in lay man’s term. TAKUTAN lang ang nangyari.  

32. At ang pinakahuling palatandaan ay ang nakakamanghang bilang nila. Taon taon ay nanganganak ang mga G Force Women. Parang dumudura lang sila at wala silang pakialam kung iba iba ang tatay. Multicultural heritage siguro ang aim nila. Ang pinakabatang ina na nakililala ko ay 11 years old at ang pinakamatanda ay 16 years old. Minsan, nagkamali akong nagsabi ng "It’s nice to meet your sister, thanks for picking him up". "I m not his sister, am his mom". Foot in mouth ang surreal experience ko.

 21. Pinayaman ng NY and Apple Co. through its products like the Ipod, Ipod Mini, Ipod Shuffle and The Nano. Halos lahat ng Nyorkers kapag nasa train, naglalakad o super work out, may nakasalpak na white earphones totally oblivious to the world. MP3 players are not considered a want here, NEED ito for a couple of reasons. First, it is a very effective way to relax and get away from the chaos of NY. Listening to 10 songs throughout a subway ride is considered a getaway. By the time, we get off from the train/ bus, balik na namin kami sa race (survival of the fittest/ bitchiest / most confident/ most hardworking to the bones). Second, it is a signal for EVERYONE (especially for the PAKERS) to buzz off aka "I am not interested to have a conversation with you" . The Ipod is a big warning (DO NOT DISTURB!). Third and most obvious, status symbol. Reason ng mga Nyorkers, lahat ng latest technology, meron dapat sila. Noong una ako dumating dito, bumili ako ng CD player. Sumunod and CD/ MP3 player system. Kuntento na ako sa buhay ko eh lintik na friend ko, binilan ako ng red na Zen Micro. Tinuruan niya ako magdownload ng halos       1, 000 songs sa isang bubwit na gadget. Kaya ngayon addict na ako, hindi ako makafunction kapag wala akong music na naririnig on my way to work. Nung lumabas ang Nano, halos makipagpatayan ako para makabili ng 4GB (kulang yung 2GB eh). So kailangan magpasalamat sa akin ang Apple, isa ako sa nagpataas ng kanilang revenue. Anyway, if you have the chance to visit NY, do not forget na bisitahin yung Apple Store sa Fifth avenue, malapit na sa Central Park. Makikilala mo kaagad ito kase clear glass ang building and high tech kase glass elevator ang entrance at may malaking apple (na kinagat) as the logo. And kapag nasa loob ka, hundreds of MAC computers ang makikita mo plus of course the Ipods, accessories and speakers. ….. I am reiterating na hindi ako addict sa aking Ipod, mahal na mahal ko lang ito.

22. Dito sa NY ko nadiscover lahat ng genres ng music. Kung may nakaligtaan ako sa listahan, idagdag niyo na lang. Accapella, Aak - Korean court music , Aboriginal rock - rock and roll mixed with Australian aborigine music, Abstract hip hop , Acoustic Rock , Acid croft - mixture of traditional Scottish music with house influences, Acid house - house music using simple tone generators with tempo-controlled resonant filters , Acid groove , Acid jazz - jazz mixed with soul, hip hop and funk , Acid rock , Acid techno , Adult contemporary , African blues , African jazz Afrobeat - African rhythms mixed with American funk , Afro-Cuban jazz - jazz mixed with merengue, salsa or other Latin forms , Afro-Cuban rumba , Afro-reggae , Alternative hip hop - opposite of gangsta rap, usually includes socially or politically aware lyrics (also known as alternative rap or Bohemian hip hop) , Alternative metal - catch-all term for heavy metal mixed with punk, funk, hip hop or other influences , Alternative rock - broad movement born in the 1980s generally relegated to the underground music scene and operating outside of the mainstream, Ambient acoustic , Ambient breakbeat , Ambient dub, Ambient house , Ambient groove , Ambient techno , Ambient trance , Arena rock - 1970s catchy, bombastic mixture of hard rock, prog and pop music , Asian Underground - British-based form of Indian and Western fusion , Avant-garde jazz , Avant-garde music - any kind of experimental music incorporated bizarre ideas, structures or instrumentation , Ballad - generic term for usually slow, romantic, despairing and catastrophic songs , Blues ballad/ rock, , Bombay pop , Britpop , Bubblegum pop - sometimes synonymous with pop music, especially that performed by teen idols; can also refer to specific styles of South African or Japanese pop , Cello rock , Celtic metal , Celtic reggae , Dance (music) - dance (form of musical composition) Dance music - any rhythmic music intended for dancing , Dance pop - comtemporary form of dance music with pop music structures , Dance-punk , Dancehall , Death industrial , Death metal , Death rock (also known as death punk) , Death techno , Disco house , Electro hop , Electroclash , Electrofunk , Electronic art music , Electronic body music (EBM, also known as industrial dance) , Electronic music , Folk metal/ pop/punk/rock, Freestyle house - a cross-culture mix of hip-hop/electro/house/pop , Funk - a bass-heavy outgrowth of soul music , Funk metal - 1980s combination of funk, heavy metal and punk rock , Futurepop - outgrowth of synthpop, EBM and darkwave Acid Pink, Country, Commercial Music, Pop, Reggaeton (combination of Jamaican and Dancehall) , Hip Hop, Salsa Rap, Hip Hop Reggae, Indie (independent Music), Jazz, Alternative, Rap, Dancehall Music ang iba pang combination. Marami pang ibang klase ng mucis pero pagod na ako sa kakakopya mula sa wikepedia so check niyo na lang yung website. Halos mahilo ako sa CD collection ng friend ko, lahat ng music meron siya. Super listen naman ako (libre at pwede ko idownload sa Ipod ko) I learn to appreciate every music. Dati kase, alternative rock ang type ko at siyempre love songs. Ngayon fan na ko ni Sean Paul, Nellie Furtado, KT Tunstall, Jay Z, Illstrator, Damian Marley, Wayne Wonder, Moss Deep and 50 Cent. But I make sure na pinakikinggan ko pa rin ang music ni Martin, Gary V., South Border, Freestyle and other Filipino artists. Ang masasabi ko lang proud ako sa musical talent ng mga Pinoy artists, very broad ang voice range and kahit na anong genre, pwede kantahin.

23. Alongside with the song comes dance. Nyorkers love to dance (karamihan ay to grind) . Basta may beat, super emote na sila and walang pakialam na sumayaw kahit sa pila. I watched them do the breakdance, hip hop, salsa, jazz and ballroom. Okey na rin according to my standards and dance styles ng average Nyorker. But straight to the point, MAS MAGALING PA RIN TALAGA TAYO SUMAYAW. Minsan pilit akong pinasayaw sa loob ng classroom ko, siyempre super cheer naman ang students ko. Eh ang music pa naman ay Sean Paul (Temperature). Wala ako magawa di sumayaw. Laking gulat lahat, kase wala daw sa itsura ko to dance to reggaeton. Simula noon naging sideline ko na ang magturo ng dance steps sa mga estudyante tuwing may program. And take note, ang tinuturo kong steps ay hindi yung pang porn, wholesome naman ang dating.

1. Wala akong maisip na title ng aking magiging unang libro. May nagsabi sa akin na ang NY ay isang Isla. Pero ang mga sumusunod ay natuklasan sa nakakaaliw, nakakamangha, nakakatawang paraan.
2. Ang NY ay may 5 boroughs: The Bronx (where I live and work), Queens (kaharian ng mga Intsik at Pinoy!), Manhattan (rockwell and dating!), Brooklyn (basta ang alam ko magaganda ang Brickhouses at maraming Hudyo) at Staten Island na malapit kay Mareng Liberty.Hanggang ngayon, isa pa lang ang nakilala mula dito.... ano na nga ba name niya? 
3. Ang NY ay lugar ng kalayaan a.k.a Freedom of Expression Haven. Ang mga tao ay walang pakialam kung anong suot nilang damit. Mula sa pagiging mukhang modelo ng Prada hanggang sa pagmumukhang alien mula sa ibang planeta makikita mo sa NY. Wala rin silang pakialam na ipakita ng kanilang mga "assets". Kapag summer, pumunta ka sa Central Park at pag nakita mo ang ibig kong sabihin; tatanungin mo na lang ang sarili mo "Bakit nagtakip pa sila eh kita naman na ang langit?" 
4. Lahat ng klase ng love ay nasa NY. Love sa sarili (sobrang narcissism), love sa aso o pusa, love sa fashion, love sa food, love sa sex at kahit ano pang love (kahit para sa spiders).Pero ang hinahangaan ko ay ang Love between a man and a woman, among a man and 2/3/4 women, love between 2 adan. love ng 2 eba. Noong una akong pumunta sa Bryant Park, I was in awe kase 2 hot women ang naghahalikan (plus nagkakagatan ). Ilang segundo rin bago ako natapilok sa kakatangin.Sa Manhattan, umupo ka sa harap ng Public Library at pagnasahan mo ang mga gwapong NYorkers pero sorry ka na lang at karamihan sa kanila ay members ng "Federasyon ng Happy People".
5. Ang mga tao sa NY ay magaganda at guwapo. Depende ito sa pananaw mo kung ano ang maganda at hindi. Isama mo na rin ang pang- amoy mo. 
6. Bastos ang mga tao sa NY. Oops! Mali ako kase may mas bastos, di gaanong bastos at mga sobrang bastos. Sa Subway, kapag minalas ka, ang morning greeting or goodnight message mo ay litanya ng "Pak You!, Motherpaker!". "What the pak are you paking looking at?" "Watch your paking mouth". Ang tawag sa kanila ay ang mga PAKERS. Upang makaiwas sa kanila, just imagine na ikaw ay isang bato at titigan mo na lang ang sapatos ng kaharap mo.

7. Pero in Fairness sa humankind. May mga ilan pa rin na may kaluluwa. May friendly, friendlier at yung nakakinis na kase OVER na sa pagiging friendly (in other words annoying at mga papansin). Kapag may nag- greet sa iyo ng good morning, hello, bon jour at ano pa man, sumagot ka! (para di ka makilalan na isang Paker) at siguraduhin mo na may NY accent ka sa pag –greet.

8. Ang grammar ay di masyadong importante sa mga Nyorkers. Basta maintindihan ka nila, okey sa alright na. Ang term nito ay Functional English. Kaya wag ka nang magaksaya ng panahon na itama ang grammar sa "We was at the mall today" at wag ka na umangal kung ang spelling ng turtle ay turtel o turtell.

 8. Shopping paradise ang NY. Lahat ng original at peke makikita mo. Ang Prada ay nagiging Prado, Ang Louis Vuitton ay mabibili mo mula kay Chang Li o kay Joe my Man! Pwede ka pa tumawad, instead na $30, $25 na lang. Dito sa NY pwede ka pumasok sa Macys, JC Penny, Banana Republic, Lord and Taylor at iba pa at hindi ka titingnan nang masama ng mga salesperson kung wala kang binili. Kung anti –piracy/ fakelore ka, go ka sa Fifth Avenue at pumasok sa stores ng Chanel, Tiffany and Co., Escada. Magdala ka lang ng gamot sa pagkahilo o isang tao na sasalo sa iyo kung mahimatay ka sa presyo. Mas mahal ang mga items compared sa buhay mo. Include mo na rin ang buhay ng nanay mo, pinsan, kapitbahay at pusa mula sa kabilang subdivision.  

 10. Kung nabasa mo ang number 9, dapat na malaman mo na ang Credit Cards ay ang "lifeline" ng Nyorkers. Di uso ang cash dito. Sa loob ng 2 taon, ang paborito kong tunog ay ka- ching! At ang sign na "Please swipe your card". Huwag mo lang abusuhin ang paggamit kase malulunod ka sa interest at siguraduhin na may trabaho ka. Para maiwasan ko ang bad credit score, ang Capital One ko ay para sa grocery at shoes, American Express para sa clothes, perfume, plane ticket at iba pang pwede kong maging luho at ang Chase card ko ay para pambayad sa mga items na binili ko sa Ebay. Ang Macys at JC Penny ay ginagamit ko lang kapag may birthday at pasko. Systematic ba? Dahil kapag inabuso mo ang credit cards, you will dive, swim and drown in debt.