Bukas ng 8: 40 am, observation time na naman para sa akin. Hindi principal or assistant principal ang mag- iihaw sa akin pero ang supervsior ng special education mula sa Region One ng Bronx. As usual andyan ang pre- conference nung Friday, presentation galore ng lesson plan for the Reader's Workshop. Simple lamang ang lesson ko dahil alam ko ang capacity ng aking mga estudyante. Hindi ko tatangkaing gawing science project with matching fireworks. Napakasimple, colors ang aking lesson. Pinili ko ito dahil sa mga sumusunod na kadahilanan:

1. Ang mga bata ay walang kamuwang muwang na ang pula ay iba sa asul.

2, Hindi nila sigurado kung ang kulay ng buwan ay berde or dilaw.

3. Pinipilit nila na ang berde ay pareho ng kulay ng coconut.

4. Nababaligtad nila ang parisukat at ang kulay orange.

5. At ang parihaba ay pareho ng kulay ng pula.

Dalawang buwan ko na itong tinuturo. Masaya dahil karamihan ay natuto na rin sa wakas pero ang ang iba ay hindi pa rin maintindihan ang ibig sabihin ng shape at color. Simpleng lesson, complex na sakit ng ulo sa aking bilang teacher. Pero hindi ako titigil dahil isa ito sa pre- reading, pre- writing at pre- math skills. Kailangan nila master kahit man lang ito matutunan nila bago ang pasko. Ito ang na ang pinamalaking regalo na matatanggap kp.

Magsusulat ulit ako bukas kung ano ang naganap kung umubra o pumalpak.

Wish me luck.

•  Teaching for eight years in special education
• Brought me joy, tears and life lessons
• Each year is a challenge, a difficult beginning
• And at the end, I made a mark on a child’s life    

• I never imagined being in this profession
•  After college, I dreamed of being in an office
• Interviewing, screening and hiring workers
• But I end up in the teaching world      

• How did it come to this? Simple
• Lack of job opportunities, unstable economy
• Too much competition, too much politics
•  I gave it a try, I said only for a while      

• Three months gave way to a year
• I did not like it at all, I dread work
• Drooling children, hyperactive kids
• But the competitor in me prevailed      

• Yes, I was intrigued and challenged
• I thrive in proving something
• My life is filled with drama
• Hardships and obstacles      

• I know problems by heart even by category
• Simple that can be solved by common sense
• Serious ones that need rational thinking
• And the grey areas which just confuse you      

• I think I mastered how to ride
• This roller coaster ride of life
• A year stretched to three
• Then to five then to eight      

• Each year, I tell myself "I want to quit"
• I am so tired physically, emotionally
• But when June or September comes
• I decorate my room like it is Christmas      

• I taught so many students
• With different disabilities
• And their degrees of deficits
• Some functional, many are severe      

• I have been spit at, punched on the nose
• Kicked at the back, a piece of hair cut
• Hit by a chair, called a whore
• And called many ugly names      

• I get angry, really angry with them
• But somehow, I have been so patient
• Unusually patient and understanding
• They cannot control themselves      

• I ask oftentimes, "Am I normal?"
• Or I am apathetic already
• To the "abuses" that teaching brings
• Or simply because I love them      

• My students educated me
• Before I have too high standards
• That nothing or no one is good enough
• But now, I celebrate the littlest success      

• If a student in a wheelchair
• Gets mocked and laughed at
• I challenged him to a race
• And I smile when I am out of breath      

• If a student sees letters in reverse
• I show him how I cannot see
• Without glasses, I am frustrated too
• Then we work together as a team      

• If a student calls me a she dog
• I bite my tongue, look him in the eye,
• And say, "Oh. I look like a dog, a poodle
• or a chowchow?" Humor does it      

• If a student cannot move his hands
• He trembles like a mad man
• I give him the biggest pencil
• Make him feel he can and he will      

• If a student struggles to read
• I give clues, codes, and cues
• I whisper not to embarrass him
• And give high 5’s when he gets it      

• If a student hits me with a chair
• I dock, of course!
• After everyone beats him
• I let him know I forgive him      

• If a student attempts to run out of the room
• I give him a choice always before the door opens
• "That is being a gangster or a bum in the street"
• "Successful people learn first in class"      

• If a student fights like a killer
• I grab him and hold him like glue
• I raise my voice and use force if needed
• Rather than see his head open      

• If a student speaks differently
• I talk to him normally
• Like he is the same as everyone
• No special treatment, no excuse      

• If a student cannot speak
• Or express his needs and wants
• I teach sign language
• Then sounds, then words      

• If a student tells me "I hate you."
• I hold my breath, ask
• "Let us talk about it,
• What’s wrong with me?"      

• There are days I am alright
• Calm and sensible
• But there are days
• That I turn into an ogre      

• I am that troll who lives under the bridge
• Disciplining the "goats" as they pass by
• Sometimes you need to be tough
• To break that shell of stubbornness      

• I am a teacher, I live the job
• Weekdays and even weekends
• I am not perfect but I try
• To make a difference      

• Not to be a mediocre educator
• Or worst, the complacent one
• I challenge my class and myself
• At the end, it all pays off

*** Hindi ko ito isinulat upang magyabang sa aking mga kababayan ko. Ang tanging pakay ko ay malaman ng maraming Pilipino ang mga sakripisyo at ang mahabang proseso upang makakuha ng berdeng card. In other words, kailangan ko ng empathy dahil nawawalan ako ng loob. Malungkot ang manunulat sa kasalukuyan****

Pangatlong taon ko na ng pagtuturo sa New York. Bukod sa pagod sa pag- aalaga ng mga estudyante na may special needs, kailangan ko pang makisama/ makisayaw sa mga boss ko. Hinihintay ko pa rin ang referral letter ko galing sa Principal. Ito lang ang tanging requirement upang masimulan na ang aking green card application. Dagdagan mo pa ang walang katapusang paghingi ng mga kamag- anak sa Pilipinas na ang paniniwala nila ay parang dumudura lang ako ng dolyar. Habang iniinom ko ang instant chocolate shake ko, napaiyak na lang ako. Hindi silent pero humahagulgol na parang aso. Para ba akong nawawalan ng pag- asa at naiisip ko ang MALAYONG paglalakbay at paghihintay upang talagang maging stable ako dito. Bukod pa rito, ang $1600 na down payment sa lawyer ang nakadagdag pa sa aking stress. Hindi ko pa sigurado ang suma total ng lahat ng aking gagastusin pero ang aking hula ay kaseng bigat ng aking logs (legs) na nakatayo mula 8 am to 3 pm.

Pagkaraan ng sampung minuto, nahimasmasan na ako at nakapag- isip na naman nang maayos. Inisip ko kaagad kung saan ako kukuha ng down payment plus ang hinihingi pang pambayad sa utang na hindi ko naman inutang sa Pilipinas. (Hirap talaga ng buhay ng OFW!). Wacha! Naisip ko na may lines and loans ang aking bangko. Binasa ko ang terms, feasible so tumawag ako sa loan hotline. Daming tanong parang magsa- sign up ako sa US army. Bukas ko pa malalaman. Sana ma approve ang aking loan. Kapag hindi, utang sa isang bangko pero kaseng taas ng kawayan ang interest rate.

Plan A- Citibank Loan

Plan B- magsasayaw ako sa kanto ng Zerega Avenue, sana kahit penny eh mabigyan ako ng mga NYorkers habang pinagkakamalan na may sayad ako.

Plan C-  magpe- perform ako sa Subway, kaya ko nang i- execute ang criss cross and double leg stretch ng Pilates. Willing akong gawin ang position na ito mula Pelham Bay hanggang 42nd Street. Siguro naman may maaawa sa akin.

Plan D-  ibenta sa Ebay ang aking Snowglobe Collection at ang aking Xbox, PS 2 at DS Lite. Willing akong itigil ang aking addiction sa Video Games.

Plan E..... any suggestions?

Lumulutang ako sa langit dahil nabili ko na rin ang lastest cellphone from T- mobile, ang Sidekick III.   I got a good deal courtesy of my Indian friends and I did not pay any tax. Siyempre dinaan ko sa aking United Nation skills for world peace. Anyway, alam ko kung ano ang tanong ninyo, "Ano ang koneksyon ng bago kong cellphone sa pagtuturo?" Marami, at isa isa ay mahalaga para sa aking survival sa aking pangatlong taon ng pagtuturo sa Big Apple.

1. Ito ay may built in camera (1.3 megapixel which is not so bad), This is so handy to CAPTURE the KODAK moment kapag nagwawala ang isang estudyante sa loob o labas ng classroom. Ginawa ko na ito as supporting document para ma suspend ang isang bata. Sobra naman na kase dahil ang tingin niya sa mga upuan at mesa ay mga bato. Nagkataon ng tinamaan ang tuhod ko so ayan "Click!" , caught on candid camera siya. On a positive note, it can take pictures of some class activities na pwedeng idisplay sa Bulletin Board as proof na talagang sila ang gumawa ng kanilang art project. I can connect it to my laptop then transfer to pictures then have it uploaded and printed in Walgreens. High tech ba?

2. Ito ay may enhanced MP3 player which can hold up to 500 songs. Yes mga kapatid, addict na po ang manunulat na ito sa MP3 players so all I need to buy is  mini SD card (2 GB) para mailagay ko ang lahat ng kanta ni Micheal at Janet Jackson (cool ang latest album niya). Habang prep ko at humihinga for 45 minutes, I will be in utter bliss listening to the sounds. Ito ay para maging intact ang aking sanity. In other words, para hindi ako ma "Tinkerbell."

3. I can browse the web 24/7. Nagdagdag lang ako ng $20 a month for unlimited internet connection. Kapag may umapi pa sa akin na G force na Boss o katrabaho, email kaagad sa NYCBOE o sa UFT para mag file ako ng grievance. Tutal ito naman ang latest trend sa school. Reklamo dito, reklamo doon. Kaya love na love ako ng aking AP, katwiran ko lang, kung madadaan sa magandang usapan, mas okey. Hindi yung parang bata na magsusumbong dahil sa kanuting bagay or AYAW lang magturo. I think it is unfair dahil pareho pa rin ang sweldo nila. Unfair dahil sa akin "tinatapon" ang mga ayaw nilang estudyante. Kung hindi lang sa lintik na "berdeng" card, malamang nagreklamo na rin ako. Walang plastikan ito, USER FRIENDLY lang ako at ang BOE. I teach their most difficult students and they sign my referral letter to become a full pledged NYorker.

4. Ito ay may notepad para angkinin ko rin ang role ng secretary tuwing nagaattend ako ng sangkatutak na meetings at nakakaranas ng OVERLOAD ng info like "These are the standards, this is the rationale, this is the guidng question, make your unit of study for this month." Hilong talilong ako at lagi kong nawawala ang mga notes ko. At ang siste sa akin, kapag bored ako sa meeting at inaantok, I tend to doodle and scribble. Minsan, natapos ko ang isang obra maestrang winnie the pooh sa cover ng aming curriculum standards. Natawa na lang ang espanolang guro na katabi ko kase siya naman ay naglilista ng grocery.

5. Bluetooth/ Hands Free Set. Kapag hindi na umubra ang santong dasalan at mini "psycho" na ang aking alaga. Tawag sa parent (hands free) dahil sabay hawak ko sa balikat ang nagpupumiglas na biik (hehehehe). Bihira ako tumawag sa parent when it comes to behavior problems ng kanilang spawn. Severe o grabe na talaga ang ginawa nila tulad ng pagtangkang pagtalon sa bintana.

6. Pinakamahalaga..............tadaaaaaa!!! Ang Yahoo Instant Messenger. Habang lunch, prep, habang conferencing (aka, observation plus little note taking) pwede na ako makichika nang sandali sa mga friends ko online. Breaking the rule ba? Hinde kase pati AP ko ay nasa yahoo list ko, at 24/7 online din siya. Kadalasan, kapag may request siya sa akin, gamit niya ang kanyang blackberry to call me. Ngayon sasabihin ko na lang na mag IM na lang siya sa akin kapag may ilalagay na naman siyang paslit na ayaw tanggapin ng ibang teachers.

7. Higit sa lahat, upang ipinagpupugay ko na ako ay Filipino who belongs to the Asian Race. Di ba, trademark natin na dapat laging latest ang ating cellphones. Well, hindi pa rin ito naalis sa akin. Gusto ko sana Nokia kaya lang wala dito yung latest model. Aba! hindi lang mga G force ang dapat meron ng latest. Mas may poise naman tayo at DANGAL na gamitin ang mga pinakabagong teknolohiya. Proof na ang bilis natin sa pag text, pag IM at pakikipagusap sa cellphone nang hindi naman naririnig sa magkabilaang east and west coast.

8. Bakit ko ito isinulat? Excited lang po ako sa ang latest gadget. Pasensya na, bagong salta pa rin kase ako dito.

PS. Sa mga susunod na buwan, lalabas ang ilan sa aking mga articles about teaching in New York in Seventeen Magazine. Abangan niyo na lang po. Makulit ako kaya pati magazines dito ay binulabog ko na rin.

Magandang Gabi.

May bagong trend sa school ngayon, ang magreklamo sa union dahil overcrowded ang classrooms, overstressed teachers nd lack of school funds Okey sa alright kaya lang ang siste eh, tinatambak naman sa klase ko ang mga "in dire need of rehabilitation". Nagsimula ito last week tapos 2 teachers na ang sumunod. Well dito sa New York, pwede mong gawin ang gusto mo, may katwiran ka at malaki ang union fee mo, lahat pwede mo ireklamo. Ang nakakainis lang, wala namang ipinapalit na teacher para sa mga bata na ito. Sabi nga namin ni Lynne, "dumping sites' ang klase namin. Bukod sa on probation pa kami, green card ay nakasalalay at may .01 % above the extreme level of patience kami, wala kami choice but to accept them.

Kaninang umaga, may inilagay sa akin na talaga naman tumesting sa pasensya ko. 1st grade pa lang po pero ala "Texas Chainsaw Massacre" na ang attitude niya. Walang ginawa kung hindi magmura in spanish, magkalat ng gamit sa room at daganan ang mga estudyante ko. Dinaaan ko sa

1. Pakiusap aka mature talk

2. Tough Love (sabay restrained ng mga paraprofessionals)

3. Rewards aka Bribery (wala nangyari, pumalpak!)

4. Kinausap in private, (lahat ng spanish na mura inabot ko)

5. Tinawagan ang security officer dahil biglang nagwalk out sa klase

6. Tinawagan ang gym teacher, pati siya tinapunan ng Lego at tinawag na babeng aso.

7. Pinipigil ang paghinga dahil baka mabigwasan ko na siya

8. Last pakiusap, wala pa rin..... tanga na ba ako?

9. Hinanap ang AP, asa meeting

10. Tumungtong sa desk at magda- dive sa mga "babies"ko. Leche! (in my head only)

GET OUT OF MY CLASS! GET YOUR BOOK BAG AND YOU ARE NOT ALLOWED TO ENTER THIS ROOM ANYMORE!

.............nakakapagod......nakakainis.......tama ba ako? .....hinabaan ko pa ba dapat ang pasensya ko?

Bukas, alam ko may ilalagay na naman sa akin. Dinadasal ko na lang na bigyan pa ako ni Lord ng isa pang timba ng pasensya.

Huwebes ng nakaraang linggo

Toxic ang classroom ni Ms.T

Naiiyak na siya, gusto ng maghubad

Sa inis, sa pagod, sa gulo

Tinambak kase ang isang buong klase

Sa kanyang klase na 10 klase na ang equivalent

Siyempre hindi pwede tumanggi

Green card nakasalalay

May mga kasama naman siya na mga paras

Pero talagang ibang klase ang mga bata

Parang pinagsama mo ang Clorox at Ammonia

Halos mahilong talilong na siya

Inalis na ang blazer, nakatali na parang labandera

Ang buhok, mga kalyo sa paa mas lalo kumapal

Nakatayo buong maghapon

Sigaw dito, sigaw doon

Dahil ang 2 bata ay tatalon sa bintana

Yung 5 nagbubugbugan, yung isa nangungulangot

Pinapahid sa 4 na babaeng maaarte

Tinawag si Ding, wala ang bato

Maloloka na dahil sa hirap

Ilang oras pa ba?, 1 and 1/2 hours pa

Prep, science teacher na ang pumasok

Pati siya namutla dahil sa dami ng wildebeests

Umupo si Ms. T, hinarap ang homeworks

Check dito, sulat sa parent na padalan ng diaper si Junior

Biglang lumapit si cute na si M, nakahelmet

"Ms.T?"

"WHAT!???? I am busy, get off my table!"

"I AM SO TIRED! GO to the Rug!"

"Ms. T, I NEED A HUG"

Oooopppppppsssssssss

"Sorry M, here Ms. T will give you a big hug!"

Nawala lahat ng pagod ni Ms. T

One with the Universe na naman siya

2: 45 pm, uwian na! Awa ni Buddha!

Pagdating sa apartment, bagsak sa kama

sabay hilik na parang kalabaw

Nanaginip na naging sun ang ulo sa init nito

Ma'am Terry

You taught me things I never knew

I am capable of

A sense of pride in teaching

A heart for children

Is what you always shown me

With your softspoken presense

And motherly love

You were there not only as a Professor

But an Ally, a Confidant

A PARENT to me

With this little success of mine

Part of it is inedebted to you

I miss you already Ma'am Lingdas

But your legacy will never be forgotten

Pagsakay ko sa 6 train sa Grand Central, nakatabi ko ang isang Caucasian woman na obvious na fashionista. Ilang shopping bags ang dala niya at isa isa niya tinitingnan ang mga damit na nabili niya. Ako naman dahil may gene ng pagkausisera (courtesy of Pinoy heritage) ay nakitngin din. Kitang kita ko ang mga price tags na walang red dot (which means on sale) but sa original price niya ito binili. May tan cashmere siyang sweater na inilabas, galing sa store ng Escada. Ang ganda, sobrang ganda na maiyak iyan na ako dahil gusto ko hawakan. Ma- feel ang texture. As usual ang mga NYorkers ay dapat in lagi sa fashion. Ang price tag ay tumataginting na $375.98. Inisip ko na lang na chinarge niya ito sa sa kanyang credit card. Para ba akong sinapian, gusto ko rin bumili, kaya ko naman di ba? May 7 naman na akong credit card at lahat sila ay in good standing. Pwede ko icharge, pumunta sa 5th avenue, pumili between Pucci o Escada para bumili ng sweater. Bumaba ako sa 59th street, lumakad lampas ng Lexington, Park, Madison at 5th. Nakita ko na ang store ng Escada, parang may "voices" inside my head na sinasabing "Enter! Buy that sweater." Pumasok ako handa nang kunin ang sweater na gusto ko. " I deserve it! Pinaghihirapan ko ang sweldo ko, nagpapadala pa rin ako sa Pinas at nagbabayad pa rin ng utang na hindi ko naman utang!" Nakita ko sa rack, hinimas himas ko at nilagay sa pisngi. Ang sabi ng saleslady, "It matches your lipgloss and it's a good price."

Ngumiti ako sabay talikod. Naisip ko pwede ko bilin ang mga designer clothes na mga ito. Tustusan ang mga luho gaya ng mga ibang NYorkers kaya lang wala ito sa nature ko. Lumaki ako na tanggapin at magpasalamat kung meron. Kung wala, cardis (wild beans) na lang ang pagkain namin. Sanay ako sa hirap, ginhawa tapos hirap tapos ginhawa. Hugis itlog lang ang buhay namin kaya sala sa init at sala sa lamig, kaya ko at ng aking mga kapatid. Mentally kong kinalculate ang price, isang napakagandang cashmere sweater, pampadala ko na ang iba nito kay lola, pambayad sa cable, grocery  for a month. Siguro hindi pa panahon, siguro sa kikitain ng librong "Ang New York ay Isang Isla", makakabili rin ako ng panyo galing sa Escada, pwede na siguro yung $52.98. Mura no?

Para naman hindi ako magtampo sa aking sarili, pumunta ako sa Old Navy sa 34th Street. Sale, yahooo! Tatlong blouses ang binili ko at take note $6.97 lang ang isa. Kuntento na ako. May pang Fall Fashion na ako.

Sa Lunes,bakasyon na naman in observance of Columbus Day (yahooo!) . Siya ang tinaguriang dumiskubre sa Amerika na ang akala niya ay ang New World. Ano ang koneksyon niya sa isinusulat ko? Marami, mas marami pa sa buhok sa isang taong "Shagi"..... Sha Gilid ang Buhok.

1. Lahat ng OFW ay parang si Columbus, maraming hirap ang dinaanan upang makarating sa "Promise Land".

2. Maraming pera din ang nagastos ni Columbus sa kanyang expedition. Tayo rin, lahat ng "bangka"/ piggy bank ang binasag upang  makaabot sa ating destinasyon.

3. Nawalan rin ng direksyon si Columbus. Isipin natin ito mga kababayan. Hindi ka man nakapunta sa New York upang magtrabaho, andyan pa naman ang Virginia, Maryland, New Mexico at Florida. Never give up, never surrender, no retreat, walang urungan (over na ba?)

4. Nakisama din si Columbus sa mga "natives" ng Amerika. Tayo ang mga bagong "conquerors"  (hindi lang namamalayan ni Bush) pero tayo ang nagpapatakbo ng kanilang ekonomiya. Tandaan lamang na ang mga taong pinanganak sa US of A ay bihirang gustong maging Nurse o Teacher. Jackpot tayo mga kapatid! Unang iyak pa lang, sinabi na ng ating nanay, "Anak, magiging nurse ka/ magiging sped/ science/ math teacher ka!" I AM SO PROUD OF YOU! (Huwag ka lang magpabuntis o makabuntis)

5. Pinagsamantalahan ni Columbus ang Amerika. Ni- rape niya ang natural resources at iba pang yaman ng New World. Nandito rin tayo para maging "Robin Hood" (hindi literal po). Nagiging Batman pa tayo sa paggamit ng "resources" ng Amerika upang umangat naman ng kaunti ang ating Third World Country (hindi ito insulto ha, katotohanan ito) Pero tayo naman mga Pinoy ang nakakapasa with high scores sa mga state examinations. Obvious na obvious ito sa mga batang pinoy na galing diyan na dito na nag- aaral.

6. Taon taon, maraming "Christopher Columbus" ang nagpupusta, nag mamakaawa sa mga kamag- anak para pautangin at naghahanap ng mga hindi manlolokong agencies.

Ang tanging hiling ko lang ay maging maayos, ligtas at legal ang paglalakbay ng mga Columbus na tulad ko.