Sixty minutes ang nakaraan at halos kita na ang mga ilaw na nagmumula sa parte ng isla kung saan matatagpuan ang Tangguh. Excited na ang lahat dahil sa wakas ay makakapag-pahinga na rin matapos ang mahigit isang araw na biyahe. Dito na nagsimula ang delubyo. Isang malaking alon ang humampas sa kanang gilid ng speed boat na may sapat na lakas na nagpataob ng mga bagahe naming mga pasahero sa loob. Sinundan pa iyon ng isang mas malaking alon na sumalpok sa unahan ng speed boat dahilan para umangat ang unahan at lumipad sa ere. Mabuti na lang at may kasunod na malaking alon at parang nasalo kami sa pagbagsak. Nagpatuloy ang ganitong pangyayari at kung minsan ay malalapad ang pagitan ng bawat alon kaya naman humahampas pabagsak ang speed boat. Ang aming kapitan na pinipilit maging kalmado ay halatang natatakot na rin at nanginginig na ang paa. Tumawag na siya sa coast patrol para i-report ang mga pangyayari at maihanda ang posibleng rescue mission kung sakaling hindi kami palarin. Binigyan kami ng tig-iisang life jacket at dali dali kong isinuot dahil sa alam kong ito lang ang magsasalba sa akin kung sakali. Nagpadala na ako ng text messages sa Pilipinas at mga kaibigan sa Tangguh tungkol sa nangyayari. Nanalangin ako at natawag ko na yata lahat ng santo't santa para tulungan ako at ang mga kasama ko sa speed boat. Wala pa rin katapusan ang pagsampal ng malalaking alon at mahigit dalawampung ulit yata lumipad at napahampas pabagsak sa tubig ang aming sinasakyan. "Ito na yata ang katapusan!", yan ang sabi ng isipan ko habang pilit kong kinakalma ang aking sarili. Ang karamihan kasi sa mga pasahero ay halos nagpapanic na.

I died ten times inside that speed boat.

Mabuti na lang at narerevive ako ng aking fainting faith na makakaligtas pa rin kami.

After more than forty minutes of hell ay narating na namin ang LNG Jetty kung saan na-shield kami ng konti sa mga malalakas at malalaking alon. Ilang kilometro na lang at Combo Dock na kung saan kami dadaong. Walang tigil sa pagdarasal ang lahat. May kasama kaming muslim, buddhist, protestant at katoliko. Lahat ay abala sa paghingi ng tulong sa kani-kanilang diyos.

Sampung minuto pa ang nakaraan at nakadaong din kami at lahat ay nakahinga ng maluwag at naka-tawa kahit na pawis na pawis sa takot at hilong hilo pa sa biyaheng parang tsubibo. Ang mga sumalubong sa amin ay nakahinga rin ng maayos dahil sa di na nila kakailanganin na magsagawa ng rescue mission dahil sa nakarating kami ng maayos at nalampasan ang pagsubok ng dagat.

Laking pasasalamat ko sa Panginoon at ako (na hindi marunong maglangoy) ay muling nakatuntong sa lupa.

Anong sarap at makakasama ko na naman ang aking mga mahal. 

Ito ang the best part ng pagiging isang OFW, ang pagbalik mo sa piling ng mga nagmamahal sa yo. 

Enough said!

Ibang level na yata ito ng pagka-homesick. Delikado ito. Kinakabahan nga ako at baka mabuwang na ako bukas. Nakakapraning talaga. Ngayon nga parang may sirang plaka na tumutugtog sa isip ko... shot to the heart and you're to blame...oh giliw ko miss na miss kita sana'y lagi kitang kasama... you give love a bad name... remix version ng You Give Love a Bad Name ni Blake Lewis at Miss na Miss Kita ng Father And Sons. Brain damage na yata ito kakajakol.

Hay buhay galibaw may gulay. Patawarin po ako. Hindi ako nagko-complain. Nagmamaktol la-ang.

Amen.

Eto nga at ang tiyan ko feeling ko lumalaki na naman. Dapat mabawi sa ehersisyo ang mga nadagdag na bilbil dahil sa super adobo.

Nagpadala nga pala ako kay katotong Joseph ng Slender Shaper na binili ni misis para sa akin. So far eh okay naman ang resulta ng bawat session ko dito dahil nakakarelax talaga ng muscles at parang nag-ehersisyo na rin ako kahit na nanood lang ako ng telebisyon habang suot ko ito sa loob ng sampung minuto. Pangontra na ito sa sobrang pagkain na di ko dapat nilalamon (harharhar!).

Kontes pa nga kami ni mama ko dahil bibili rin sya para sa sariling gamit nya at sa pag uwi ko ulit makikita ang magandang resulta!

Application to hike to Tanah Merah compound: Denied!

Application to go around Babo market: Denied!

1st Application to travel to Kokas Island: Denied!

2nd Application to travel to Kokas Island: Denied!

Ilan lamang yan sa mga hiniling namin sa aming admin dito sa Tangguh bilang dibersiyon tuwing may holiday at walang trabaho. Lahat denied walang comma LOL. Nagsawa na rin kaming mga Pinoy kasi feeling namin tinatabla kami dito ng mga taga-admin na Indonesians. Sabi pa nga ng iba naiinggit daw ang mga Indons sa Pinoy. Meron naman ilan na sinasabi na takot lang daw palayuin ang Pinoy sa Tangguh Concentration Camp kasi ayaw mag-take ng company ng risk sa mga expat lalo na at hindi lang sa malaria at gonorrhea kilala ang Irian Jaya province (kung nasaan ang Tangguh) kundi pati na rin sa mga crocodiles (hindi yung mga pulitiko sa Pinas ha) at iba't-ibang species ng ahas. Hindi naman natsitsismis na kaya ayaw payagan lumabas ang mga Pinoy ng camp ay dahil sa takot ng admin na kami ay mag -TNT. Sino ba naman gustong manirahan at mabaluga sa lugar na katulad nito?

Kaya nitong mga nakaraang araw ay nagsariling sikap na lang mga Pinoy (sa pangunguna ni Ginoong Rommel SJ) para makapag sama-sama sa isang simpleng pagtitipon sa noche buena. Nag ambag ang bawat Pinoy ng 100,000 Rupiah (humigit kumulang 500 PHP) upang magkaroon ng pondo para sa ihahandang pagkain at munting programa. Hindi na kami nagpaalam at humingi ng pabor sa admin dahil kita naman sa mga nakaraang panahon na parang walang 'paki' sila sa aming mga Pinoy. Pero Mamang Berto! Maniwala't hindi itong isang taga-admin ay naka-tunog sa aming mga balakin at sinabing sasagutin ng company ang lahat ng aming pagkain at programa with matching live band pa! Juicemiyo! Walang himala! Totoo po ba ito? Kurutin ako sa singit kung ako ay nananaginip lang puleeeaassseee! Pordaperstaym parang naiparamdam ng admin namin kami ay may halaga rin sa kanila. Purihin ka Pacifica.

Dahil dito ay makukuha ko ulit ang aking 100,000 Rupiah at magagamit ko na lang pambili ng e-load pangtawag kay mylab.

Kaya ngayon ang tanging pinag-iisipan dito ay ang menu at ang mga pakulo para sa nalalapit na Noche Buena Party: Pinoys In Tangguh. Lalo tuloy ako na-e-excite at kahit na iba pa rin ang mag-Pasko sa piling ng sariling pamilya, masaya na rin ako. I can't complain not even a bit. I have a family here too. Ang Pamilyang Filipino. Di nga lang pwedeng i-kiss kasi lahat kami lalaki LOL.

Mga litrato at balita susunod po. Sa ngayon eto muna ang sample ng litrato ng isang presong katoto natin dito si Ginoong Mario C.

Front View Mug Shot

SideView Mug Shot

Hindi ko nga alam kung magce-celebrate ako or mauupo na lang sa sulok. Parang iniisip ko ice-celebrate ko ba na tumatanda na ako? Yaiks! Meron bang masaya dahil sa umeedad na?

Naalala ko nung nasa high school pa lang ako ang palagi kong gustong mangyari ay gumising isang araw na ako ay  21 years old na at nagta-trabaho na. Gusto ko na umedad noon para ma experience ko na yung nagagawa ng mga twenty something. Ngayon naman eh parang gusto ko bumalik sa mas batang edad at mabalikan ang mga na-miss ko na activities as teenager. Nakakatawa kung iisipin.

Looking forward naman, meron pa akong dalawang taon para pagsikapan ang pag-iipon para sa tina-target kong pagnenegosyo. Kaunti na lang ang time ko para dito kaya naman dapat magsikap mabuti. Ayoko naman maging OFW na lang habang buhay. Kaya naman sana sa ika-dalawampu at siyam na kaarawan ko ang isusulat ko na dito ay tungkol sa aking bagong pinagkakakitaan at pinagkaka-abalahan... sana...sana nga. Lumalayo ako sa topic teka.

So sa Friday birthday ko na. Sige imbitado ang lahat ng nakaka-alam sa address ko hehehe. Mai-celebrate na nga hindi dahil sa tumatanda na ako kundi dahil sa 26 years na safe at masayang buhay. Masaya ako at makakasama ko na ulit pamilya ko sa aking kaarawan. 

Tapusin na itong blog entry na ito dahil wala naman katuturan hehehe. Excited lang umuwi at mag birthday.

Naku naghahabol na ako ngayon sa aking FP kasi last week absent ako four days sa gym :o( Inabot yata ako ng katamaran at kawalan ng disiplina...Pinoy na Pinoy nga shet.

Last Friday tuloy parang sumakit ang katawan ko kasi masyado yata na puwersa. Kailangan ko kasi ma-achieve ang objective bago umuwi ng Pilipinas...magbawas ng timban--g (at least 4 Kg). Eto at nangangalahati na ko, kung iisipin ko parang impossible yata ang another two Kg in a span of three weeks??? Bahala na! Yan ang paboritong sabihin ng Pinoy. Pero kailangan ko ma achieve yang target ko na yan dahil sa November ang aking scheduled annual physical examination at gusto kong masabi na "Yes!!! Fit na Fit ako!"

Sa susunod na rotation ko dito sigurado mas sisipagin ako mag -ehersisyo... Bibili ako ng iPod para hindi ako mainip sa gym. At least may napapakinggan na music kesa naman dun sa mga tunog ng bakal na binubuhat ng mga maskuladong Indons at threadmill na kakarag karag na...

Mamayang gabi try ko lampasan ang 14.5 kilometers personal record ko sa bike in 40 minutes... Kayanin ko kaya? Sana. Kailangan ko na magbawas ng timbang talaga... 1 month na lang at uuwi na ako at ayaw ko naman na hindi ako makilala ng family ko dahil sa taba (at haba ng buhok).

Bukas naman naku mapapalaban na naman sa basketball. Tuloy tuloy ko lang ang pag eehersisyo at makakabawas din ako kahit 3 kilo (sana) in a month... Sigh!