Seriously, dapat natin batiin ang ating mga mudra at kahit isang araw man lang ay let's make her feel very, very special. Kasi karamihan sa mga anak ay malimit na parang balewala lang sa kanila ang effort at love na binibigay ng kanilang mga Ina. Siguro dahil sa ito ay isang constant, everyday thing kaya nakasanayan na at kung minsan di na nabibigyan ng importansya. Naku hindi dapat ganun. Yung ibibili mo ng yosi at ipantataya sa jueteng ay ibili mo na lang ng isang bungkos ng bulaklak at ibigay kay nanay. Yung ipangpapanood mo ng sine ay ibili mo na lang ng isang mother's day pie.Yung ipangde-date mo sa girlfriend mo ay gamitin mo na lang para sa pagbili o pagluto sa paboritong ulam ni nanay matutuwa pa si GF pag nalaman niya ito. Yung oras na gugugulin mo sa sugalan o sa barkada ay gamitin mo na lang sa tabi ni nanay, konting kwentuhan naman para ipadama na mas mahalaga pa rin siya kesa sa mga emo mo na kaibigan at may oras ka pa rin para mapakinggan ang mga tsismis na nasagap niya sa tindahan ni Aling Pekla. Kalimutan muna ang barkada today at bigyang prayoridad si nanay. Dalhin mo kaya sya sa isang spa at sabay kayong magpa-masahe, magpa-foot spa, magpa-tuli, magpa-facial, magpa-body scrub, etc. Marami ka pang magagawa para kay Inay kahit sa ngayong araw lang na ito...pero di ba mas maganda kung di ka ningas kugon at araw araw mong gantihan ang pagmamahal na ibinibigay ng iyong mama bear?

Oh ano pang hinihintay mo? Tigilan na ang pag-i-internet at puntahan na si Nanay! Sabihin mo sa kanya na: "Nanay, ikaw ang pinaka-malufet na Ina sa buong lupalop ng mundong ibabaw. Mahal na mahal kita kahit na magkamukha tayo. Mahal na mahal kita dahil sa TLC na binibigay mo sa akin araw araw." Bigyan mo si nanay ng isang mahigpit na yakap at isang halik***. Kumpleto na ang Mother's Day ni Nanay.

***Bago gawin ang pagyakap at halik ay manalangin muna na sana ay di ka tamaan ng kidlat.

Happy Mother's Day Mylab!!! Happy Mother's Day Nanay!!! Happy Mother's Day Ate!!! Happy Mother's Day Hipag!!!

Tanong ni Angelika Juan De La Cruz: Vahkeeeeet?

• Maaring dahil sa mga tan-taran-tan-tadong nagmomonopoliya ng pagdi-distribute ng bigas sa publiko. ***Meron nga ba nun?***

• Pwede ring dahil sa 'cartel' ng bigas. ***Meron din ba nito sa Pilipinas?***

Yan naman ang palaging dahilan ng mga henyo sa ating bansa kapag natatanong na ukol sa isyung kakulangan ng bilat, este bigas.

Ang naiisip ko lang talaga na maaaring dahilan, directly or indirectly (naks), ay ang mga sumusunod:

1. Sinaunang sistema sa irigasyon.
2. Mga lupang sakahan na ngayon ay ginagawa ng subdivisions, golf courses, sabungan (para sa mga mahilig mag sugal) at race track para sa kabayo (para sa mga mahilig sa mola).
   
3. Mga magsasaka na sa sobrang hirap ng buhay ay ayaw ng susunod sa yapak nila ang kanilang mga anak. Resulta kakulangan sa mga future na magsasaka.
   
4. Napakababang presyo ng bilihan ng palay.
5. CARP!!!! Dapat sa inyo ay CRAP!
   
6. Panahon pa ni pakopong-kopong na pamamalakad ng DA.

Ewan ko ba kung may tumama sa mga pinagsasabi ko dito pero yan ang nakita ko sa aking mahiwagang kristal na kasing kintab ng ulo ni Bembol Roco. Sana naman sa lalong madaling panahon ay masolusyunan ng mga henyo sa pamahalaan at lipunan ang kinakaharap na 'krisis' (daw) sa bigas. Kawawa naman kasi ang pamilyang Pinoy na kung dati ay nag-aawayan kung sino ang kakain ng ulo ng tuyo dahil sa kahirapan sa ulam...ngayon pati kanin pag-aawayan pa kung sino ang kakain ng utong, este TUTONG!

Nais ko lang sabihin na suportahan natin ang mga produktong sariling atin. Kung dati rati ay sa McDonalds ka kumakain ng agahan five days a week eh subukan mo naman ang Jollibee M-W-F. Kung mahilig ka sa Levis at Giordano aba minsan naman ay pumasok ka Bench para makita mo na may mas magagandang damit, pantalon at iba pang produkto na mabibili doon. Kalimutan muna si Kenny Rogers at si KFC, mas malinamnam ang manok sa Max's. Di rin hamak na mas kumportable at mas napapanahon ang pagsusuot ng mga locally made havaianas kesa sa Adidas sandals na sobrang mahal.

Napakaraming globally competitive na Filipino products na pwede nating gamitin sa ating araw-araw na pamumuhay at maging sa ating paghahanap-buhay. Hindi lamang po yung mga gawang isteyts ang mahusay at maganda. Sa totoo nga ay karamihan sa mga produktong banyaga ay dito sa Pilipinas ginagawa o dito sa Asya. Binuo o mina-nufacture ng mga Pinoy.

Oh ano pa ang hinihintay nyo? Bili na ng produktong Pinoy!

Spoelstra first Pinoy NBA head coach

Spoelstra who traces his roots to San Pablo, Laguna is the first mentor with Filipino roots and youngest to ever coach in the league.

“I believe Erik Spoelstra is one of the most talented young coaches in a long time,” Riley, who steered the Heat to the NBA crown in 2006, told a news conference.

Spoelstra, son of Irish-Dutch Jon Spoelstra, a long-time NBA executive involved with the Portland Trail Blazers, Denver Nuggets and New Jersey Nets, said he’s proud of his Filipino roots even as he previously said he regretted declining an offer to play in the PBA.

Born in Portland, Spoelstra, whose mother Fe Celino is from San Pablo, Laguna, has been to the Philippines only once.

“I’m embarrassed to admit I’ve visited the Philippines only when I was three years old,” said Spoelstra. “I’m definitely planning to go again. I have lots of relatives who live just outside Manila. I’m hoping that someday soon, I’ll be able to visit and maybe, do some coaching clinics so I can share whatever I know about basketball.”

Continue reading...

...sa panaginip na lang pala kita maisasayaw...

Dumating na naman ang oras kung kailan hindi ako masyadong abala sa mga gawain sa aming opisina kaya heto ang aking isip at kung saan-saan lumilipad. Napabalik tuloy ako sa tanong na hanggang ngayon ay hindi ko pa rin masagot. Ano ba talaga ang gusto kong gawin sa buhay ko? Ano ba ang gusto kong "maging" (sa paglaki ko? -- lintik na nga sa laki ng tiyan eh)? Nag mini self-evaluation ako kahapon at hindi maganda ang resulta. Ang mga sumusunod ang naisulat ko na medyo hindi kaaya aya.

• patuloy ang pagbaba ng kakayahan ko sa ibang programming language maliban sa VBA at SQL-PL/SQL
• sampung taon na akong overweight
• tatlong taon na ako sa abroad hindi ko pa rin maabot ang one year buffer level ko sa bank account ko
• hanggang ngayon wala pa rin akong konkretong five-year plan
• wala pa rin akong disiplina sa maraming bagay na sa tingin ko naman ay kayang kaya ko na itanim sa aking sarili
• eraserheads pa rin ang paborito kong banda... napag iiwanan na ako
• patuloy pa rin ang aking pagpupuyat
• hindi ko pa rin kilala ng lubusan ang sarili ko (shit na malagkit!)

Palakihan na naman ng trophies na ipamimigay at pagandahan na naman ng mga uniforms na isusuot ang bawat teams. Hindi ko lang sigurado sa muse kung pagandahan kasi balita ko eh ang nanalong best muse nung opening ay isang bading (bwahahaha). Sayang at hindi na ako nakapanood ng opening ceremonies at liga opener kasi andun ako sa Reyes Haircutters habang nagpapa-murder ng kuko sa paa at kamay.

Dito sa Tangguh ay hindi kami nagpahuli. Nung Sabado ay nagsimula na rin ang aming basketball tournament. Ang mga kasali dito ay bawat kumpanyang nagtatrabaho. Sa aming main contractor dahil maraming players ay hinati sa dalawa: Indonesian Team at Filipino Team. Siyempre kami ang nanalo sa opening game. Double overtime at nanalo lang kami sa isang free throw ni Jason Inciong. Whew muntik pa kami matalo ng mga lukutoy na Indonesians. Siguro over confidence lang.

Anyway mamaya ay makakalaban naman namin ang piping company. Naku siguradong malalakas ang mga ito kasi ang lalaki yata ng binubuhat nilang pipes sa construction site (LOL). Sana naman eh manood ang mga kababayan naming Pinoy dito para naman may fans kami kahit paano.

First day ko pa lang sa opisina at narito ang nakakatawang e-mail na nabasa ko. I-send ba naman sa lahat ng tao sa office ang private matter na ito bwahehehehe! Just for laughs.

FYI,

Lolipoop Saranggola

Quality Control Secretary

Sixty minutes ang nakaraan at halos kita na ang mga ilaw na nagmumula sa parte ng isla kung saan matatagpuan ang Tangguh. Excited na ang lahat dahil sa wakas ay makakapag-pahinga na rin matapos ang mahigit isang araw na biyahe. Dito na nagsimula ang delubyo. Isang malaking alon ang humampas sa kanang gilid ng speed boat na may sapat na lakas na nagpataob ng mga bagahe naming mga pasahero sa loob. Sinundan pa iyon ng isang mas malaking alon na sumalpok sa unahan ng speed boat dahilan para umangat ang unahan at lumipad sa ere. Mabuti na lang at may kasunod na malaking alon at parang nasalo kami sa pagbagsak. Nagpatuloy ang ganitong pangyayari at kung minsan ay malalapad ang pagitan ng bawat alon kaya naman humahampas pabagsak ang speed boat. Ang aming kapitan na pinipilit maging kalmado ay halatang natatakot na rin at nanginginig na ang paa. Tumawag na siya sa coast patrol para i-report ang mga pangyayari at maihanda ang posibleng rescue mission kung sakaling hindi kami palarin. Binigyan kami ng tig-iisang life jacket at dali dali kong isinuot dahil sa alam kong ito lang ang magsasalba sa akin kung sakali. Nagpadala na ako ng text messages sa Pilipinas at mga kaibigan sa Tangguh tungkol sa nangyayari. Nanalangin ako at natawag ko na yata lahat ng santo't santa para tulungan ako at ang mga kasama ko sa speed boat. Wala pa rin katapusan ang pagsampal ng malalaking alon at mahigit dalawampung ulit yata lumipad at napahampas pabagsak sa tubig ang aming sinasakyan. "Ito na yata ang katapusan!", yan ang sabi ng isipan ko habang pilit kong kinakalma ang aking sarili. Ang karamihan kasi sa mga pasahero ay halos nagpapanic na.

I died ten times inside that speed boat.

Mabuti na lang at narerevive ako ng aking fainting faith na makakaligtas pa rin kami.

After more than forty minutes of hell ay narating na namin ang LNG Jetty kung saan na-shield kami ng konti sa mga malalakas at malalaking alon. Ilang kilometro na lang at Combo Dock na kung saan kami dadaong. Walang tigil sa pagdarasal ang lahat. May kasama kaming muslim, buddhist, protestant at katoliko. Lahat ay abala sa paghingi ng tulong sa kani-kanilang diyos.

Sampung minuto pa ang nakaraan at nakadaong din kami at lahat ay nakahinga ng maluwag at naka-tawa kahit na pawis na pawis sa takot at hilong hilo pa sa biyaheng parang tsubibo. Ang mga sumalubong sa amin ay nakahinga rin ng maayos dahil sa di na nila kakailanganin na magsagawa ng rescue mission dahil sa nakarating kami ng maayos at nalampasan ang pagsubok ng dagat.

Laking pasasalamat ko sa Panginoon at ako (na hindi marunong maglangoy) ay muling nakatuntong sa lupa.

Anong sarap at makakasama ko na naman ang aking mga mahal. 

Ito ang the best part ng pagiging isang OFW, ang pagbalik mo sa piling ng mga nagmamahal sa yo. 

Enough said!

Kudos to "The Dean", Mr. Quinito Henson (Joaquin Henson, but I prefer Quinito), for writing the best overall review of the recently concluded Pacquiao-Marquez fight. It's not so much for him siding with Pacman but for objectively analysing the fight and the scoring per round against the punchstat numbers. Even in his PBA stints that I've watched back in the Philippines, Mr. Henson had been my favorite commentator because of his accurate analysis of the game at hand (even the statistics recorded prior to a game) and his "extra" bits of information that makes ordinary fans even more excited to watch the game. Maybe that's why Mr. Henson deserved to be the first Filipino recipient of the first-ever PhilippinesCatholic Mass Media Award in the sports column category (2005) and first Filipino recipient of the first-ever Olympism Award from the Philippine Olympic Committee for excellence in journalism (2004).

The following is Mr. Henson's article for www.Philstar.com which should be read by every boxing fans, aficionados and know-it-alls especially those who are reprobating the judge's decision and discounting the effort Manny Pacquiao showed the whole world.

********************

"The problem with some Filipino fans is they’ve been spoiled by Pacquiao and expect nothing less than a spectacular knockout in each of his fights."

It is appalling to find some Filipinos casting doubt on the integrity of Manny Pacquiao’s win by split decision over Juan Manuel Marquez in Las Vegas last Saturday.

Like the sourgrapers in Marquez’ camp, they’re insinuating Top Rank chairman Bob Arum did a sleight of hand to protect his hefty investment in Pacquiao by loading the judges panel with personal choices. Marquez’ supporters claim the Mexican should’ve won because the punchstats show he landed more blows.

First, the record will establish that both Pacquiao and Marquez gave their thumbs-up on the three judges who were assigned by the Nevada State Athletic Commission. In fact, one original choice Bill Flaherty was replaced on Pacquiao’s instance because he is Roach’s family friend. He was subbed by Tom Miller, 48. The two other judges were veterans Duane Ford, 70, and Jerry Roth, 66, whose reputation for fairness is unassailable. Ford has been a judge since 1978 and Roth, 1982. They’ve been involved in major world title fights before so working last Saturday’s fight was not an unfamiliar experience.

Continue reading...