Di ba sabi ko depressed ako. Siguro dahil puro malulungkot ang mga balitang umaabot sa aking pandinig.

Una, ang nanay ni Ate Em labas-masok sa hospital. Laging muntik-muntikang mamatay ayon sa mga pinapakita niyang symptoms (in comparison to what I have experienced with my mother when she was suffering in her deathbed). Iyak ng iyak si Ate Em. Natural nakiki-iyak din ako. I know the feeling, the pain of losing a mother really really dear to you. Buntis pa siya. Di ba nakaka-freak out iyon. I was also pregnant with bea when Mama was diagnosed to have cancer and the doctor bluntly told me that she has only six months to live. Namputsa! Very caring kung minsan ang mga doctor. Wala ba silang subject on Counseling techniques para mas subtle ng konti ang pagbibitaw nila ng kanilang mga diagnosis.

Pangalawa, si Mother Alexis na isa sa mga tumayong ina-inahan ko noong baby pa ako. Siya rin ang nagbigay ng aking napakagandang pangalan. Napakahaba man. "Mary Josephine Celeste" pa nga dapat ang pangalan ko. The blessed union of Mary and Joseph together with the brightest Celestial body that served as their light and the shephereds and the three kings guide para matunton nila ang kinaroroonan ni Jesus, the baby. Pero naawa ang aking ama. Kumontra o sadyang nakalimutan lang at ang kanyang ipinalista sa hospital ay "Mary Jocelyn" na lang. At least "Mar-Jo-Cel" nakuha niya kundi lagot siya kay Mother Alexis. Disappointed nga daw si Mother noong binyag ko. Pilit pang iniiba kaso she pitied on me kapag naglakad pa ako ng affidavit kapag nangailangan akong magsubmit ng kung anu-anong kapapelan in my later life.

Kuwento ni Mama, noong nasa loob pa ako ng tiyan niya, pinagmamano na ako nina Mother. Haplos lagi ang tiyan ni Mama. Ipinagdarasal na nawa'y magmadre ako paglaki ko. Hayun, I'm now a Mother like her -- I'm a mother to my two lovely chikitings. Noon pa nga raw baby ako, kapag iniiwan ako ni Mama sa kanila at inabutan ako ng oras ng kanilang pagdarasal, inaalay nila ako sa tabernacle. Parang ako ang dinadasalan. Hahahahaha!!! At naaalala ko kapag birthday ko, taun-taon iyan... walang paltos, lagi nila akong ipinagbe-bake ng cake. Last cake nga na ipinadala nila ay noong kasal namin ng aking hubby baby. Napurnada na kasi ang pagmamadre ko kaya na-boycott pati cake ko.

At nang malaman ko nga na ooperahan siya at the age of 94, muntik na akong mahimatay. Iyak ako ng iyak noong unang dalaw ko. Para akong lukreng. Tapos ang Mother, paglapit ko sa bed niya sabi ba naman, "Marjocel, my baby in Caba." Sabay bless at pray over niya sa akin. Mantakin mo!

My poem ako para sa kanya. Refer to Mangoes, Bamboos and Poems. Marami pa akong kuwento sa kanya, next time na lang ulit.

Gayundin ang isa ko pang ikinalulungkot... paki-refer na lang din sa Mangoes, Bamboos and Poems:

1. Memories of His Penetrating Eyes

2. Roses and an Angel

3. The Last Rose in His Life

This is all about a man who has been a part of my life... my past. And now, he has left this realm. Ang buong kuwento, gawin ko na lang kapag medyo okay na ako.

I'm emotionally loaded!

Got stuck in my swivel chair. Unmoving.  Kung puwede lang sana, stop breathing na lang… for a while. Balikan ko later ang aking hininga para maka-uwi din ako sa aking mga anghel.

Why all these feelings?

Let me relate to you why…

But first, let me call this CABAnata my CABAnatang Paningit 1.

Paningit? From the root word singit. Hindi ang maitim na nakapagitan sa dalawang hita pero singit… as in, "Puwedeng umurong ka at sisingit ako?" Ganooooooon!

Kasi isisingit ko siya habang naka-Rewind ako. Parang dobleng paningit pero dahiltinawag ko nang CABAnata Rewind ang mga nauna ko nang naisingit, ngayon CABAnatang Paningit na lang. Understood?

If not… get some sleep!

Well, my story began when a teacher-friend called me up and told me she has to talk to me because there is some serious case she wanna refer to me for counseling. Pauna pa niya, "Friend,I know you are the counselor in charge for first year high school students and my son is in third year. But during your orientation you also said that you are the Special Case Counselor for this year…."

Well… how special is a special case counselor? I'll count the ways later. Emote muna ako. Okey!

My friend continues, "Sana hindi na lang ako nagtanong para wala akong problema sa ngayon. Namputsa! Papuntahin ko na lang sa iyo iyong bata at bahala ka nang alamin ang kaso niya."

Then the intercom died a natural death.

The kid came. A transferee. Tall, dark, good looking.

Ah! Alam ko na ang case nito. Cubicle tayo.

WHAAAAAAAT?!!??

That was my reaction when he opened up to me.

Recess. I called my friend at the faculty room. Bungad ko, "Tang-inis, akala ko friends tayo? Bakit mo ipinasa sa akin? Ganyan ka ba magpakita ng pagmamahal?"

Then laughter echoed… for a while… because after my stressful laugh, I cried a river. I called for the kid's mother.

When I saw her coming, I remembered another wounded kid… the kid's younger sister who also was my counselee two-three years ago. Same case. Morality issue. It pained me more when I learned she is now pregnant. Unmarried. Unfinished in high school. Her brother, now my counselee. Saw the same pain when I let her go. When the school gave their final judgment. "Follow the BSG Jo." they said. How can I do that when I'm a counselor and a SPED tutor-teacher?

Emotional stability… I don't have that at the moment. I'm loaded!

If you think, this is all… wait until I tell you all the other source of my depression…

Sino na nga ulit ang focus ng aking CABAnata Rewind ngayong araw na ito?

Well... as a matter of fact, I no longer have personal contacts with these two women. But I swear I would do everything to find out where they are. And so I make this announcement official: PAKIHANAP NAMAN PO ANG DALAWANG KAIBIGAN KONG ITO!!!

TERESA ANNE T. ABOY (noong dalaga... ewan ko po ngayon kung ano na ang apelyido niya... kung nagkatuluyan po ba sila ng kanyang PMA'er na bf. Ang kanilang tahanan kung di pa sila nakakalipat ay sa may rotonda pababa ng Aurora Hill, corner of Honeymoon Road sa baba ng Perfecto Building ng SLU.)

KARISSA VERA (as usual noong dalaga rin ito ang apelyido niya... sa may Lourdes Grotto ang way ng bahay nila, red ang bubongan at may under the staircase na room kung saan sana ako titira noon para lagi na kaming magkasama pero dahil sa hika ko ay umatras dahil masyadong malayo.)

These two ladies spiced up my then boring life so they say kasi daw super ang pagka-manang ko kahit may bf ay ni wala akong kaartehan sa katawan... in terms of pananamit, pag-carry sa sarili at higit sa lahat... mukha talaga akong probinsiyanang aanga-anga.

In short, pinag-eksperimentuhan ako ng dalawang mahaderang ito. Mula sa pina-iksi nilang skirt ko hanggang sa pinataas na takong ng sapatos at pinakulayang labi at blushing cheeks, talagang in-overhaul nila ang aking wardrobe at looks. From pigtails to ponytails with feminine ribbons at light hues na girlalu outfits. Para akong timang na sunod sa nais ng mga itech. Buti na lang ever generous si Issa at ang kanyang mga inayawan nang outfits ay ihinagis na lang sa aking closet. At presto! New set of damititis na akich.

Kung kami nina Vanessa ay kainan ever, iba naman ang naging trip ng inyong lingkod nang sina Tata na at Issa ang naging kaulayaw ko.

Una: Aside from the pa-girl trainings na ginawa nila sa akin, tinuruan din nila akong sumayaw. In fairness, effort to the max talaga ang mga hitad. But thanks to my left-toed feet, I never learned from them. EVER!!!

Pangalawa: Dahil wala silang magawa para maturuan nila akong sumayaw kahit ilan pang Acquaintance Party at Tribute sa Psyche Society ang daluhan namin, talagang ayaw sumabay ang aking mga paa... kaya ang singing voice ko naman ang pinagdiskitahan nila. At sa hinaba-haba man daw ng prosesyon, sa katotohanan din ang tuloy... Again, they failed in their mission. Can I sing? Of course I can. I just can't sing to the tune of the song and its beat. Gets mo???

Pangatlo: Ito na... dahil di nila ako maturuang sumayaw at kumanta, ginawa na lang nila akong dakilang taga-kinig sa kangangawa nila hanggang alas-tres ng madaling araw. Mantakin mo, wala na akong ginawa kundi humikab at mapilitang pumalakpak sa nakakasawang performance ng dalawa. (Halata bang nag-sa-sour-graping lang ako? Urgh!)

Ikaapat: Sweet ang dalawang ito sa totoo lang. Biruin mo, we are together na sa buong maghapon at kung weekends ay magkasama pa rin... either overnight kina Issa o sasama silang umuwi sa akin ng La Union, magsusulat pa iyang mga iyan ng letter. O di ba kakaiba ang trip!

Ikalima: Kuwentuhang umaatikabo. Di lang sa kanta nila matutulili ang tenga mo kundi magkakakulili ka pa sa tenga sa haba ng kuwentuhan namin. Maghapon, magdamag walang tuluuuuuuuuuugan!!!

Ikaanim: Wala lang, maglakad-lakad lang. And I remember one time when we were walking to the beach kasi nga walking distance lang ang bahay namin sa CABA patungong dagat, lalakarin mo lang naman ay ekta-ektaryang lupain na natatamnan ng sandamakmak na tabako o palay na mangangati ka talaga kapag di ka naligo agad-agad dahil madadaanan mo ang kanilang mga ini-excrete na itchy something... Basta that time ay namumulaklak ang mga tabako sa both sideways ng dinaraanan namin. At ang Karissa in all her beauty ay nagtanong, "Is that a cauliflower or something?"

Hahahahahahahahaha!!! Di mamatay-matay ang tawanan naming tatlo nang ma-realize niya in her hidden wit na na-tangek siya sa kanyang katanungan.

Then again when we Mama was serving dinner. Nagluto si Mama ng ubod ng kawayan at ginawang ensalada. Bumanat na naman po itong Issang sosyalera, "Is this cheese or something?"

Nyahahahahahahahahaha!!! Tata was really close to hysterics.

Basta masaya ang kasama ang dalawang kaibigan kong ito. Tata in all her femininity and Issa in all her grandeous smile they would sing me:

"I know your eyes in the morning sun. I feel you touch me in the falling rain. Hhhmmmmmm... Hhhhmmmmmmm... wander far from me... until I see you in my arms again..."

Basta ganoon iyong kanta, kung alam niyo ang tamang lyrics, paki-email na lang sa akin please... O di ba, pati sa blog na i-encode ko na nga lang ang lyrics ay di ko pa matantiya... lalo pa kaya kapag kumanta na ako. Duh!

I think composing a poem for Maricel and some other friends does not give justice to what they have contributed to my life as a person (dahil bago ko sila nakilala according to my husband, isa akong alien na walang alam gawin kundi tumungo kapag naglalakad at magbasa kapag walang ginagawa kung kaya't sa edad na 29 ay may osteoporosis na ako.

And so here I am again, rewinding to those good old days of my college life. As I have mentioned in my previous entries, I seem to be a meager creature in a gigantic arena of knowledge and wisdom. At first, I was craving to learn more and more, gain that status of being a Dean's Lister (which I was for some semesters… just damn that prof in Nat Sci 2!!!) and be known in the field that I so dearly hold in my heart… writing. Pero namputsa! Umiral ang pagka-probinsiyana ko at nagpatalo sa takot na baka pagtawanan ng mga taga-city. I never had the chance to expose any of my poems in public kahit sa last page man lang sana ng White and Blue or Blue and White (whatever!) ng SLU. Ang tanging taga-basa ko lamang noon ay sina Maricel, Vanessa at Kate. Kay Nash din na nang mabasa ang aking Living Anew (refer to Mangoes, Bamboos and Poems) at feeling niya dedicated sa kanya iyon ay walang awang dinedma ang aking poem. Di man lang pinuri. Hmp!!! At kay Ellaine na boardmate ko na sandamukal ang guts sa katawan at nagawa niyang maipasa sa Reader's Digest ang isang likha niya. At ako… poor me… my first ever compilation of poems served as termites' food.  

Buti na lang at sa aking kaawa-awang kinasadlakan ay may isang Vanessa na in all her glory lumapit sa akin at nakipagkilala, nakipagkuwentuhan tungkol sa mga movies at books. Ang aming first ever topic – si Forrest Gump. Then there was Silence of the Lambs (my favorite) and The Dead Poet's Society which I pretended I have already watched but in reality I only came to see it after we have graduated from college. At saka ko lang nasabi kay Vanessa ang nakakahiyang katotohanang iyon nang mag-leave ako ng testimonial sa kanyang friendster account. Nice eh!

That was how I feared rejection then. Now… wala akong pakialam sa rejection… I just face them, learn from them and accept that I cannot really please all people around me. I just act the way I really am and say what I feel in their proper place and time of course like spontaneity with ethics… no pretensions… This is what I learned with Vanessa. At siyempre lahat ng mga magagandang pinagsasabi niya na nakopya niya sa kanyang mga binabasa like Living, Loving and Learning of Leo Buscaglia whom I learned to adore upon reading all his books. Gayundin sa mga movies na napanood niya na kahit gaano kapusikit ang dilim sa loob ng sinehan ay may dala-dala siyang ballpen at papel where she so carefully note down wonderful lines of the actors. Ganyan si Vanessa ka-poetic at ka-artistic.

Sa kalagitnaan ng unang semester nakasama namin ang dalawang cute na nilalang – sina Aurelio na sinasabi ang nais sabihin at Lloyd na kung gaano ako kaliit ay siya naman niyang itinangkad sa kanyang towering stand na six feet one na height.  

Ang naging bisyo naming apat ay magpa-picture sa Prism, isang studio na di ko na maalala kung tama nga ang pangalan naalala ko (gets mo?), which reminds me to look into my old closet to get those pictures at isasama ko sa gagawin kong slide show, my tribute to friends. Kung kalian ko ito masisimulang gawin… di ko sure. Organized ko no?

Pangalawang bisyo: Matulog at kumain kapag umuulan. Ginagawa namin ito sa boarding house ni Vanessa. Bawal kasi ang lalaki sa amin kahit parehong alanganin ang dalawa kong katoto. Malimit din… I mean lesser than malimit (baka kasi biglang bangungutin ako ni Mama kapag nalaman niyang nagka-cutting classes ako noong college) ay ginagawa namin ito kapag di gaanong feel ang prof sa isang subject. Kahit ano ay nilalamutak namin. At tulad ng nasabi ko na, si Vanessa ay may favorite kainin – ito ay ang Cerelac. Yes friends, as in baby's food. In fairness, masarap pala talaga. Na-appreciate ko siya nang magka-baby na ko at di maubos ng aking mga chikiting ang na-prepare na food, sayang kapag itinapon lang. So I eat the excess food… the reason why I gained the excess fats… Duh!

Pangatlong bisyo: Nagbabasa ng mga love letters sa akin ng una kong bf, na malimit sa hindi ay pinagtatawanan ng tatlong hinayupak ang grammar. Sabay balibag ng ultimatum question sa aking naghihingalong kamalayan, "Maria, paano mo nagustuhan ang taong-uling na ito? Magaling ngang sumayaw pero porDios Maria (sabay tirik ng mga mata ni Aurelio), pati ba naman grammar niya, kinopya na nga't lahat, mali pa!!!" Tapos hagalpakan ang tatlong sutil. Pero in fairness, ever supportive ang mga mahaderang nilalang. Inaalipusta nila si bf pero kapag napadaan sa post-office, hinahanap kung may pangalan ba ako sa listahan. Meaning, may sulat ulit si bf. Sulat na pagtatawanan. Hahahaha!

Pang-apat na bisyo (exclusively mine and Vanessa's na originally Vanessa's), staring at the stars. As in star-gazing. This is what I really miss of them… of Vanessa. She is full of ideas, nice thoughts, reflective lines and all the good stuff of a real friend. She listens to you. Intently. Never judging. Accepting. Always giving. Always loving. Hurting? Aaaahhh! Hurt is nothing because as she has always told me, "To risk loving is to risk hurting. But to risk nothing is only of death." Something to that effect. Refer to Buscaglia, baby!

Bukas, kuwento ko naman sina Tata at Issa. At bukas makalawa, ang lovestory naman namin ni Maricel. Then that with Jolyn, Beverly, Jocelyn, Alice and Ursula. At pagkatapos, iyong kay Jonna naman. Then with Armila, Tere, Flor and Myrna nang magkatrabaho na ako. Kasama pa diyan ang friendship with Ate Grace, Mommy Beth and Wenda. Of course mabubura ba naman sa aking alaala ang aking mga kaibigan sa Youth for Christ kung saan nabuo ang  lovestory namin ng aking hubby - Kuya Jerome, Mayet, Jumalyn, Tina, Tatang Joel, Roel, Joseph, Harvey, Sr. Mary Jo (aka Ate Janet), Freddie, Romalyn, etc... etc... etc... Then with Ate Em, Ate Mavs, Ate Arnila, Ate Daisy, Ate Cathy, Mommy Nora, Mommy Nida, Auntie Rosabel, Ading Arleen, Analyn, Marie, Grace, Ma'am Chai, Ma'am Reynilda at marami pang iba… At mawawala ba naman ang kuwento tungkol sa aking mga paboritong alaga – Jefferson, Rai, Eva, Irene, Graciel, Tiffany at April, Christine, Regine at Ronica. At sa masteral naman sina Claudia, Ate Weng, MommyElena, Michelle, Ate Leah, Ate Mitch, Ate Janet, Migs at Esther. Basta, marami pa akong kuwento... abangan na lang po ang mga susunod na CABAnata...

Well, let me go to my REAL profession… my bread & butter… the oxygen that I breath… ang aking safety blanket… ang aking comfort zone…

Kung noon ay ikinakahiya kong sabihin kung ano ang ginagawa ko sa pinapasukan ko (kasi nga feeling ko wala akong alam sa uri ng trabahong sinabak ko…), now is a different story… I am proud & head high I can say that I am a …

GUIDANCE COUNSELOR!

As I have said, it is never easy to be a Guidance Counselor… you have to live by what it stands for… maintain a clean & hazard-free life… I'm not saying that I'm perfect. In fact, I must admit, I have my flaws… say a skeleton in a closet… even a fork, a tail & a pair of fangs I safely keep inside my pocket… ready ko lang. Just in case some loony would steal my halo off the hook I carefully tuck in my spine.

Pero ano nga ba talaga ang trabahong ito?

Lagi na lang kasi na kapag tinatanong ako ng madlang-people kung what do I do for a living and I answer them, "I'm a Guidance Counselor"… there is this look painted all over their faces that says, "uh-huh!" and "WHATEVER!"

Some though na medyo ayaw magmukhang engot ay tatanggapin na lang ang aking sagot at hindi na lang iimik. Ang ilan naman na may kaunting curiosity sa katawan ang pasimpleng magtatanong, "Nagtuturo ka ba?"

Of course that which I would answer with all smiles ala-Mother Marie Louise de Meester, "Hindi po. Sa office lang ako, waiting for some dumb creature who has no common sense to solve his own problem and thus buried himself to further damnation or was thrown into the pit by some dumber people around him who cannot understand and accept that the poor kid is just undergoing some stress usual at his age or he is just being a reactor towards some stimuli brought about by his crazy parents and the dumbest creatures that ever lived on earth… whoever that may be in the child's life space…TO HELL WITH THEM!!!"

Are you convinced I really say that?

Yeah, I do… I said that a few times with real sensible people who I think would understand the realities of life.

May ilan namang talagang manggagalaiti ka na sa inis ay ayaw ka pang tantanan sa katatanong… to further explain hanggang farthest clarifications ay nasagot mo na… halos na-discuss ko na ang buong pink manual ko ng Guidance and Counseling (Psychology 19) ko sa SLU ay di pa rin maintindihan ang kahulugan ng aking trabaho.

What do I do?

Simple lang po. I turn my back with glamour after saying, "SHUT UP, WILL YOU?"

Joke!!!

Are you now overwhelmed with all the stuff I learned on being a professional nanny-tutor-shadow teacher to these kids with special needs?

Wait until I tell you that from pre-reading skills, I now teach Rob Algebra… Yeah! Talk about radicals… ask me about exponents… throw shots on linear inequalities… present problems on finding the titillating X & the electrifying Y, & I can solve that with ease. Wanna bet?

Here's some more… thought I was through with Biology, Genetics & all the stuff with Physiology… but I ain't done yet… I can recite with two eyes closed the process of meiosis & mitosis… Discuss even in my sleep how the oxygenated blood travel from one ventricle to the other… & hey! Do you wanna know the phenotypic ratio & the genotypic ratio of this & that dihybrid cross?

Do you think I'm just yackity-yacking technicalities to amuse you? Hell no! What for? Would you be able to help if I do? Can you change my sleeping pattern if I did? Or help me tame my temper outbursts?

Geeeeezzzzzzzz!!!

At pihadong kapag nag-3^rd year at nag-4^th year high school na si Rob, pag-aaralan ko ulit ang Geometry, Trigonometry, Calculus, Statistics (Ok lang… Psychometrics pa kung gusto mo!? Yabangan na 'to! Hehehehe!!!), Chemistry & Physics (Aaaargghhh!!! Do I need to relive the nightmare I had with Batista trying to solve that damn acceleration of a free falling object with the speed of light?).

But enough is enough… ayoko munang isipin ang future… saka na ako mamo-mroblema kapag andiyan na… like I have to cross the bridge when I'll get there, but for now, let high waters pass through that bridge & I won't care a bit!

Ikuwento ko na lang iyong experience ko sa aking first job na walang job description…

From pre-school to a special class to high school… Korek ang pandinig ninyo mga katoto! Pati sa high school ay nangialam ako. Pati nga pagiging cashier, secretary, registrar… muntik na ring pati pagiging principal ay pinatos ko… wala pa nga lang akong MA degree noon. At salamat din sa Diyos at di ako pinag-bus ride kundi sira to the highest level ang aking poise.

If you may ask, ano naman ang ginawa ko sa high school department? At lahat na yata ng departamento sa school ay sinalihan ko… teaching, non-teaching… pati maintenance ay in-invade ko.

Well, nagturo ako ng Values Education I-IV at nag-facilitate ng RHGP or the Revitalized Homeroom Guidance Program… mga Group Dynamic Activities po ito using different types of Projective Techniques so that you would be able to help the learners realize their highest potentials & other self-awareness blah-blah.

Imagine all the preparations I have to make everyday. Para na nga akong robot. Isang makinang de-susi na ico-control sa paraang gusto nang naaayon sa mga pangangailangan ng school. Pero innate yata sa akin ang pagtuturo o pagyayabang-yabangan na "all-knowing" ako dahil kahit pagod, masaya pa rin ako. Fulfilled kumbaga. O puwede ring uto-uto talaga ako… meek to the max like Catherine had described me that I felt I have no right to say NO!

Pero one thing I am proud of… I'm not the traditional type of a teacher who just stands at one specific place in the room & yacking & yacking until my throat swells despite the fact that the students aren't listening.

Sometimes I sit on the teacher's table or on the armchair (…magaan pa kasi ako noon, but perhaps I won't have the guts to do that now 'coz I might just destroy a number of school facilities with my 50 kilo weight… guess I'm too fat for my height now, eh!) or kung minsan ay nakasalampak kami sa floor with matching throw pillows na either inuupuan ng mga students ko or yakap-yakap nila. (This of which I still do when I'm counseling… learn more why… as you read further kaya you MUST read on…)

Why do I do these? (…that immediate, huh!) Why do I allow such?

Simple.

Isn't it that when you are comfortable, your mind works better? And when you mind works better, you become more participative? Isn't it that your most comfortable place in your homes is your bedroom? And what do you have in your bedroom that makes you feel so comfortable?

Right! You're minds are working!

You've got pillows!

Ewan ko kung saang theory ko pinulot ang ideyang sinasabi ko, pero I have proven this & it really works. Even in counseling. Real comfort can make counselees talk a mile of words with just a single probing question, "Kumusta?"

The pillow on my case is that comforting stuff I use to set a comforting mood in my class & a learning environment that encourages students to maximize their chance or opportunity to talk… in my counseling sessions, students to speak their minds & heart out.

Though I tell you, this works best in small groups. 13 lang naman kasi ang estudyante ko noon sa 4^th year. You should also be ready with certain revisions when a strategy doesn't work. Dahil ang mga bata ay hindi pare-pareho. And puwede kay Juan ay maaaring hindi applicable kay Pedro. Ang 100% na nagwo-work kay Maria ay 50% lang ang effectivity kay Juana. So I noticed that a circular arrangement works for almost 20 students and a semi-circle better fits a class with around 30 students.

I have also tried to resolve the problem of students in opening up their problem… iyong mga mahiyaing bata na natatameme kapag sila lang ang kaharap mo, samantalang super sa kadaldalan kapag in a group. Ang ginawa ko, I asked them to have each a diary where they can write their problems or concerns na puwede nilang i-leave on top of my table. At siyempre pa ang nilalaman lang naman usually ng kanilang mga diaries ay problema sa puso, concerns sa pag-ibig at eto pa… mga LQ nila sa kanilang mga girlfriends at boyfriends… sometimes so petty na matatawa ka na lang or would make you look back memory lane…

At tulad ng aking mga confessions, di ko babawiin just to save face & boost my professional credibility… that I, Maria, a Guidance Counselor gave advices & moralizations. But when you really are into counseling… diary is NO-NO-NO!

Why?

Because my friends, real counseling is understanding not just what is said but a bulk of it is making insights of what is unsaid. Dahil most of the time po mga friends ay 90% of the counselee's reality can be traced from the untold words.

Paano mo nga ba naman mababasa ang mga non-verbal cues like eye-to-eye contact & eye movement, patting of fingers, stamping of the feet, fidgeting, drooping of the head, ticking of the lips & brows & many other bodily rhythms kung ang pagpapaabot ng problema ng isang bata ay through writing?

Duh!

Counseling is not an easy task, I tell you. Neither do I find enjoyment in doing so. Taking-taka nga rin ako sa sarili ko why I love being a counselor. Am I a masochist of some sort?

Nah!

Perhaps I'm just into following Maslow's hierarchy of hullabaloos… Talking like a real Psychology graduate, ey! Actually, dinadaan ko lang ang aking pagbibida sa paggamit ng technicalities.

Nyahahahahahahahahaha!!! 

Mabalik ako sa aking pagtuturo ng mga high school na pasaway… mahiyain… madaldal… maabilidad (sa pangongopya)… matatalino, may kaunting talino at mga batang pinagkaitan ng talino.

Marami akong di malilimutang sandali sa piling ng mga mokong. But there's this one time in Values Education kung saan I was explaining something on i-can't-remember-what topic. All of a sudden, tumayo ang mga diyaskeng bata… pumapalakpak… naghihiyawan na animo'y mga timang.

Why?

Iyan ang una ko ring tinanong sa aking sarili.

"Did I say something wrong, class?" & so I bluntly asked them.

A handsome face spoke up… tipong amaze na amaze ng di ko mawari kung bakit… & he said, " 'Cher, for the first time since June, ngayon lang kayo naka-direchong mag-explain ng purong Tagalog nang hindi nabubulol."

Then again… there was uproar.

I laughed my heart out, too. I didn't realize I was dealing with teenagers… unlike the little kids of 3 to 4 years old, they just accept what you teach them… they may take notice of your beautiful face when its angry or happy but, that's just it. They often idolize you for being the superwoman who can teach them to write the alphabet from scratch… connecting dots & tracing staggered lines. And unlike the special kids, they may notice you & the tone of your voice… animated or not… that's just it. It never counts. But these are young adults… they notice even the color of your toe nails… pati ang katutubong pimples… ang tabinging slit sa iyong skirt… traces ng balakubak sa kahuli-hulihang hibla ng iyong buhok… ang tinga sa iyong ngipin… pati ang run sa iyong stockings… ang iyong bra-line at panty-line… at ultimo bilang ng bawat "ah…" at "uhm…" mo ay naka-lista… documented in black & white ika nga… kulang na lang ipa-notarize nila. Kaya't ang mga buwiset, big deal pala sa kanila ang aking pagka-bulol kapag nag-e-explain sa klase. I am bulol not because I have speech defect but I am bulol because I talk fast… really really fast because I run after the ideas that pop out of my mind that which I know when I don't say them at once, they might burst like a bubble…

… and pooooooofff! Gone… gone… gone…

At kapag ako po ay nag-explain, I am more comfortable with my English (really… walang halong pagyayabang… a pint lang!) that with my Tagalog kaya nang ma-direcho ko ang aking tagalong ng hindi nahahaluan ng pasundot-sundot ng English… natuwa ang mga pesteng nilalang.

Standing ovation pa ang performance ng inyong lola!

Teaching is fun indeed & how I miss to stand infront of a class… all eyes stuck on my face (except for a couple of whose drooping brows tell me they have some concerns of some sort…), waiting for the next words I have to say… yes, I am not perfect. I am not a pool of all knowledge. In fact I welcome challenging students. They make me wanna learn more… & so I feel so inis with a school system… with administrators… with teachers… with educators… with elders… with just anyone… who put a child in a box & curtail his right to learn & freedom of expression.

… and so I dedicate a poem entitled BOX (see Mangoes, Bamboos and Poems) to the learners… the child in every soul who wants to embrace knowledge & truth & reality but is placed in box… a box with no doors… no windows from which the world could creep into…

Filipino Class:

Guro: Pedro, magbigay ng pangungusap na may tayutay.

Pedro: Ahemmm… Ang tatay ay nadapa. Tayu-tay! Tayu-tay!

Aren't I creative?

Eto ang panibagong CABAnata ng aking buhay pero konektado pa rin sa aking pagiging professional nanny-governess-tutor-shadow teacher ng mga children with special needs.

Natutunan ko just recently in my SpEd subjects sa Masteral na ang mga gifted, following the normal distribution curve ay tinatawag na supernormal. Ang mga batang nasa other side of the continuum ay subnormal. We don't call them abnormal. Or else, korte ang katapat mo.

Magna Carta for the Disabled provides a wide array of rights to these people, including the right to go to school or receive a formal education, mainstream man or inclusion. Bawal na rin silang tawaging disabled kaya pati Magna Carta ay dapat ma-revise na dahil hindi child-friendly ang kanilang terms being used.

We say physically less able kung may mga pisikal na kapansanan. Mentally less able kung may mental retardation or learning disability. So it just boils down to one basic warning to educators that we don't have the right to call our pupils or students if they aren't able to cope with the lessons as morons, imbeciles or idiots. Kundi lagot kay Ma'am Q.

At ang mga batang nasa ilalim ng aking mga mapagkalingang mga kamay ay mga batang may developmental delays sa speech, sa mental ability at sa kanilang social areas.

Ang isa sa kanila ay di gaanong makapagsalita. Nais ko noong mag-aral ng sign language para lang maturuan siyang makipag-communicate. Pero naisip ko, liban sa wala akong pera at di naman boluntaryong i-finance ng school ang aking mga mithiin, basta nakakarinig at may kakayahan pa namang magsalita kahit syllables lang ay pipilitin kong maturuan siya ng basic words para maiparating niya sa kanyang mga mahal sa buhay ang nais niyang sabihin. So we indeed started with the basic. As in super sa pagka-basic.

Aaaaaaaaahhh… Eeeeeeehhhhh… Iiiiiiiiiihhhhh… Oooooooohhhh… Uuuuuuuuhhhh…

Di ba super to the highest level basic iyan. And what an achievement, that after a month or so ay kaya na niyang sabihin ang mga sounds na nabanggit with ease at kasama pa ang pagkilala sa mga sounds with their respective visual representations… the vowels.

Kaya ang mga sumunod na buwan ay ang pagsulat naman niya sa mga vowels na nabanggit ang aming ginawa. Then after the first semester, she could say, "Mama, ihi." Her first ever complete sentence & her mother came to me with tears of joy, thanking me for the effort I unconditionally gave her daughter… so I thought…

Then the challenge came, her mother wants to pull her out of the school. Wala na raw siyang perang pantustos sa pag-aaral ng kanyang anak. Wala na raw siyang pambayad sa aking extra services.

WHAAAAAAT?

As in with matching wide eyes & wrinkled nose & forehead…

I learned from her that very moment that the school is really using me for an extra income. I wasn't getting an extra pay for being a professional nanny-governess-tutor-shadow teacher to these kids. My salary is excruciatingly just enough to change my fare from house to school & school to house & a few bucks to finance my kaartehan. But above that, alaws talaga. Below that pa nga. My tutorials outside the school & beyond office hours made my survival possible. But NOT THIS.

So I was really mad. My anger made me cry an ocean. Di ko matanggap na sa kabila ng aking pagsusumikap at sakripisyo ay may isang batang naghihirap din. A pawn of greediness… from the educational system I believed in. At sa kawalan ng aking magagawa, humagulgol na lang ako, yakap-yakap ang batang napalapit na sa aking puso.

Another child is mentally less able. Has no satisfactory social relationships. But when I took her for counseling, I learned through projective techniques (Naks! May natutunan ba?) that she is suffering from a family trauma. Lahat ng kuwento niya kahit based from a book ay may wicked mother. Laging may ahas. Then she would always end up her story in a very sad way kahit sina Hanzel at Gretel ay naka-uwi na, sa kanya, di pa rin iyon masaya. It's a projection that maybe on her part, going home is not a happy experience because she is being maltreated by her mother. When I asked her to draw kahit nasa grade 3 na siya, hiwa-hiwalay pa rin ang limbs niya from her body. What does that mean Mrs. Cruz?

Tapos may tatlo pang talagang from the brain ang pagiging mentally less able nila. Walang psychological aspect. Iba-ibang level sila. Kaya talagang hirap din akong mag-shift ng isang lesson to the other. Minsan, aabutin ako ng 9pm sa bahay ng isa sa kanila lalo pa't exam the following day. Despite the delicious & bountiful dinner... as in bountiful talaga... parang fiesta sa dami... animo'y sandamakmak ang bisita nila kahit ako lang naman ang kanilang pakakainin. Para bang sinasabing, "Teacher Maria, you have to eat as many as you can dahil kung hindi..." & right to their purpose, madugo ang labanan. Ang pumping ng aking heart ay animong sasabog ang aking aorta. Either left or right ventricle, my oxygen consumption seems to farce. Then I would just find myself with tears while saying over & over & over again, " Verbs are action words. Example for these are run, jump, walk..." something to that effect. Pero wala pa rin. Di uubra ang talino lang. Dapat ang patience mo'y abot hanggang langit.

How do I budget my time with them? I let time budget itself. Kasi kung susumahin, kulang talaga ang buong araw lalo't sumasabay ang kanilang mga tantrums.

Then I still have two handsome boys with autistic spectrum disorder to think of. Silang mga nilalang ng Diyos na may sariling mundo. Mahirap pasukin. Mahirap hulihin ang loob dahil eye contact pa lang... pahirapan na. Attention. Stacking of blocks pa lang ay tantrums na. What more nang pinapila ko ang isa para matutong bumili ng pagkain niya? Labanang umaatikabo. Sipa dito. Sipa doon. Balibag ang mga libro. Pagkalipas ng ilang minuto. Maglalambing at magpapatulong sa pagpupulot ng kaniyang mga ikinalat. Ang isa nama'y naka-antabay lang. Parang walang nakikita. 'Ba, pakialam nga ba naman niya. Basta't may meryenda siyang sariling dala-dala ay ayos na. Ngunit minsang walang meryenda, humingi ng pera sa akin. Pinapila ko rin siya. The next part of the story my friends is for you to conclude...

Iyan ang mga batang sweet kahit nakaka-topak. Bilang tao, ito ang mga natutunan ko sa kanila:

PATIENCE

PATIENCE

& lots of PATIENCE, my dear...

As a tutor, ito ang nabuo naming Diksiyunaryong Pilipino:

1. ibon - hayop na walang phobia sa heights (please research for its scientific term... thanks!)
2. isda – hayop na walang aquaphobia atdi kailanman nalulunod
3. ipis - insektong walang clastrophobia (tama ba ang spelling ko?), kahit saan, sumisiksik, kahit sa dilim... puwede pa rin
4. anay - insektong di mapili, imagine... kahit kahoy kinakain! saan ka pa?
5. daga - hayop na counterpart ng anay na medyo mas jologs pa ng konti... walang kiyeme. mantakin mo ba naman at pati mga damit, tela, kahon, papel, leather shoes, plastic, etc. ay pinapatos. ewan kung kinakain o ngatngat pampalipas oras lang. sa tingin niyo?
6. tamad – taong di napapagod sa pahinga
7. hudas - tapat na manloloko
8. pakipot - gusto na ayaw, ayaw na gusto
9. gahasa - romansang walang ligawan
10. akala - alam na alam daw ngunit di naman
11. kunwari - totohanan daw ngunit sa totoo lang ay di naman totoo. nanghilo ba?
12. taglish - english na mahina sa english kaya pasundot lang... kagaya ko!
13. araw - di puwedeng mag-star gazing (hate ni Vane ito)
14. gabi - di puwedeng mag-sun bathing (corny na to?)
15. silya - salong puwet
16. bra - salong suso
17. brief - salong toyti
18. panty - salong pepe
19. napkin - salong regal
20. diaper - salong ihi ni baby at granny
21. i, me, myself – Maria

May idadagdag pa ba kayo... just let me know... e-mail me at my_bea@yahoo.com

Iyong sensible kagaya ng mga mentioned above... corny but funny. That's my opinion.

Just let me know yours... at titigil na ako sa pagsusulat...

Itaga niyo iyan sa...................................................................

Mamatay kayo sa kaka-comment ng di maganda sa aking mga likha, pero nungkang titigil ako sa pagsusulat. This is my life... my soul!

Behlat!!!

Aside from my daily gigs with the Nursery pupils, gumigimick din ako kasama ng mga special kids. Wala kasing puwedeng i-sacrifice ang school sa mga butihing teachers niya kung kaya't ako na baguhan at di pa marunong umalma ang ginawang front-liner sa mga kids na may physical, mental at developmental delays na naka-mainstream sa regular class from Pre-school to Grade 3. pero di ko pinagsisisihan at di ko inirereklamo na ako ang ginawang experimental tutor – shadow teacher sa mga batang ito despite the fact na di ako nagtapos ng SPED. Wala akong credential sa SPED. At higit sa lahat, walang-wala akong alam sa SPED (sa Psych nga na tinapos ko ay nag-aalangan pa ako kung may natutunan nga ba ako, sa SPED pa kaya?)… liban lang sa nag-uumapaw kong katangahan at bow lang ako ng bow nang ibigay nila ang nabanggit na responsibility.

Kaya I tell you, people of the universe… "Don't ever dare accept anything in your proper mind stream responsibilities you think as clear as any mineral water can be & deep in your heart you know you are not capable of handling with grace, patience & expertise."

Ayt?

I mean, ang ibinigay na rason ng butihing principal ay dahil sa Psych graduate daw ako at an gaming forte ay understanding human nature kaya pihado dawn a pati nature ng mga children with special qualities & needs ay pihadong mauunawaan ko daw… kasama na dito ang kanilang pananampal, walang patumanggang pagta-tantrums, walang kawawaang pagtatapon ng kung anu-ano lang na madampot ng kanilang mga mapagpalang mga kamay at pananakit sa kapwa at sarili dahil feeling rockista sila kung makapag-head bang…

Halleourrrrrrrrr!!! Aren't they sweet?

True mga friends… I'm not exaggerating or story-telling-a-lie… di lang miminsang magkaroon ako ng hematoma sa legs & arms… as in bruises… the black & blue pigmental discoloration of the skin where else kundi maraming ulit… paulit-ulit… again & again… over & over again… ganon!

Malalaking damulag ba naman ang aking mga alaga. Talagang walang kalaban-laban ang aking small physique & petite stature.

But whether you believe it or else, mahal na mahal ko sila. Especially Rob (may favorite ba?) who has been under my protective wings ever since he was in pre-school until now that he is already about to finish his sophomore year. He is like my eldest son. The child who may not have been born from my womb but was conceived in my heart. I take him as my own. I love this kid who is no longer a kid with his 100 kilo muscular built & 6 feet height.

When people give snorting remarks about him, I am pained. When he is happy, I find joy in his laughter. When he is achieving, I feel so proud. When he graduated from elementary & delivered the speech I made for him, I cried a river because I know, part of who he is & what he has become is me… the years of patience, sacrifice & unconditional love I have imparted to him from the life that I lived. We have grown together… he from his tantrum days to maturity & I, from ignorance about special children to about 75% knowledge on their needs & strategies on dealing with these needs of which I have gained through numerous seminars, certificate & diploma mills & my ongoing masteral study.

Indeed it takes more than just the drive… it entails effort, patience & a pool of love & commitment to grow with & for these children…

When I decided to move out of my first job (this of which I have been discussing from the previous CABAnata…), the school where these kids are studying, I was really hesitant. I was thinking: "Will the next Guidance Counselor be as patient & loving as I am in taking good care of these children & all my stuff I so carefully designed to suit the needs of the school… both pupils & students?"

Hell no! She wasn't!!!

They weren't!!!

I was crying in pain & in vain & in anger how the counselors after me weren't able to continue what I started. I don't say I'm good. I was always so vocal about my stupidity & ignorance… so honest about my shortcomings as a counselor but I never said I stopped there… from recognizing such lack of knowledge. I worked hard to gain the awareness… to earn the stripes I need… para mas maging helpful ako at useful sa mga batang itech.

I was also crying because I would terribly miss these kids… Carlo & Arlot, Vanna & Jezzel, Princess & Kristel at siyempre nga si Rob.

All these children have either physical, mental or development delays or a combination or a trio. Sari-sari. Iba-iba. May kanya-kanyang tantrums. Kanya-kanyang winning moment. May kanya-kanyang interes, talento, katalinuhan at paraan ng pakikipag-kapwa. Pero pare-parehong mahilig sa sticker.

Kapag tinawag ko sila para turuan, bago maganyak na magsimula sa bawat aralin, dapat sila'y may sticker stuck on their hands, on their paper, on their notebooks, on their forehead or just simply there infront of them waiting to be torn into pieces kapag may sumpong.

Pero magpaganoon pa man, mahal ko sila. Itinuro nila sa akin ang virtue of patience na kulang na kulang yata sa akin. Dahil sa kanila, lalo kong na-appreciate ang term na natutunan ko kay Mrs. Cariño noong high school… ang "unity in diversity".

Dahil iba't iba man ang mundong ginagalawan nila… iba man ito sa atin, sila'y mga nilalang ng Diyos na may kaisipan at damdamin… gaano man ito ka-limitado. Mayroon silang iisang paraan ng pag-bid goodbye sa akin sa pagtatapos ng aming bawat araw… hahalik sila sa aking pisngi. Halik na mamasa-masa… either laway o kumbinasyong laway at uhog dahil katatapos lamang ng kanilang "throwing" session.

Ngunit kahit laway, luha at uhog ang katapat ng aking bawat sakripisyo, isama pa diyan ang a little bit of bruise here & a little bit of blood on my gum ay ayos lang. pagkat walang kapantay na kaligayahan naman ang dulot ng…

1. bawat pag-opo ni Carlo;
2. bawat ngiti ni Arlot;
3. bawat indak ng kasiyahan ni Vanna;
4. bawat "ma", "na" at "da" ni Jezzel;
5. bawat pagkaway ni Princess;
6. bawat pagkalong ni Kristel; at
7. bawat taong ipinagsasama namin ni Rob.

Mula simpleng "This is a cup." Hanggang sa "The genotypic ratio is 4RrBb:4RRBB:8RrBB."

Mula simpleng bata na may simpleng pangarap to nature's quotations.

And here's an entry for Rob & the kids who also have shaped the other side of me…

Sa Likod ng mga Pangarap

Ako si Rob. Labing-limang taong gulang. Nag-aaral. Nagpupursige. Nagsusumikap mapa-unlad ang sariling kakayahan.

Salamat sa aking mga magulang… silang patuloy sa pagsuporta sa aking kinabukasan… may paniniwala sa aking abilidad, gaano man ito ka-payak at ka-limitado.

Payak, dahil ang naaabot lamang ng aking isipan ay ang ngayon… kung ano ang magagawa ko ngayon ay siya lamang ang aking maiaalay. Payak, sapagkat ang pangarap ko lamang ay ang makapasok sa eskuwela. Makapasa sa mga pagsusulit. Makapagsalita. Makipagsalamuha. Maging tao. Ituring bilang tao. Naiiba man ngunit kaisa pa rin. Isang batang naglalaro. Tumatawa. Minamahal. Hindi iniiwasan. Hindi inaalipusta.

Limitado, pagkat ito lamang ang aking kayang gawin. Di ako makagalaw na tulad ng iyong uri ng pagsayaw sa ritmo ng buhay. Ngunit may sarili rin akong tugtugin na aking sinasayawan. Iniindakan. Makulay. Masigla. May indayog na aking-akin lamang. Ito ang aking pananaw. Ang kayang iarok ng aking payak na kaisipan. Limitado. Subalit may buhay.

Ako'y masaya sa simpleng adhikain. Ako'y kontento sa limitado kong mundo. Pagkat ako'y minamahal. At ako'y natutong magmahal dahil sa pagmamahal ninyo… mga magulang ko.  

Okay let's proceed to CABAnata 21…

Note to remember lang po: Kapag may special request po ulit kayo mga masugid kong taga-hanga, wag mag-atubiling pakiusapan ako kung anong gusto niyong isingit ko sa aking mga likhang CABAnata. Tumatanggap po ako ng suhol.

Nyahahahahahahaha!!!

Anyway, let's get groovin'…

Nakaririmarim na katotohanan: Isa akong walking nothing nang magkatrabaho for the first time. Nung makuha ko ang unang sahod ko (gaano man ito kababa dahil talagang fact na up to the present na mababang magpasahod sa ….tet….tet….tet….), feeling unworthy pa rin ako.

Sabagay, malamang kaya lalo akong na-windang… natuliro… na-shock as in "WHAAAAAAT?" kasi ang alam ko ayon sa aking pinirmahang working contract ay isa akong Guidance Counselor… the item, remember. Iyan ay ayon din sa pinirmahan kong black & white document submitted to the DECS or DepEd na ngayon.

Ngunit… Subalit… Datapwat… ako'y naging dakilang pre-school teacher (nursery in particular), assistant teacher… teacher aid… teacher help… whatever you may call it. Puwede ring tawaging professional yaya, atsay, chimi-a-a, chipipay… (not intended to insult our self-sacrificing helpers & nannies… infact, I salute you & deeply respect you since I too, grew up in the caring hands of nannies whom I still hold dearly in my heart… I'm just writing a literary piece… pun intended to me & my kapalpakans & the life that I live… in honor & glory.)… etc… etc… Kasi naman po, liban sa pagsusulat ng assignments, projects, what to bring, announcements, comments, reminders, soliticitations, atbp. sa sangkaterbang diary mula 8am to 4pm, ang inyong lingkod din ang taga-punas ng puwet kapag pumupu ang mga cute na chikitings. Iyan ay kung umabot sa toilet bowl ang mahabaging echas… kung hindi… Happy New Year! na lang dahil… gwaaaaaaaarrrrrrrrrrkkkkkk!!!

Aside from making punas the fruitcake fresh from the puwet, ako rin ay nakaranas magpunas ng something sticky thrown up straight to my face (I leave the detail to your imagination para mahasa naman ang creative area ng inyong brain… something that I don't have…).

I also experienced the following:

1. Magbuhat ng sangdamakmak na bags, lunchbox, books, supot, sako atbpang abubot ng mga bulinggits in my miniskirt, stocking & high-heeled shoes. That time, I just called all on the prophets to give me strength & hoped that my sweat glands are inactive at the moment so that my foundation & mascara won't be smeared all over my face (which the good prophets granted… huh!).

2. I jumped over a bag, crawled under the table (with matching gasgas sa tuhod), zigzagged beside chairs, & ran through the maze like a Skinner mouse over & over again para lang maintindihan ng mga bulinggits ang concept ng "over", "under", "beside", "behind" at "infront".
3. Magkarpentero, mag-electrician, maging pintor at artist (maski ang aking color combination ay nakasusulasok sa paningin), singer (kahit ang aking golden voice ay humigit lang ng isang nota ang ganda kumpara sa palakang-bukid, if there is such a specie), dancer (kahit ang aking mga paa ay parehong kaliwa na ay off beat pa), actor (kahit sukang-suka na ang lahat sa aking acting skills kung skills nga bang matatawag ang tumayo sa gitna ng stage ng parang tuod) at marami pang iba na puro first time kong gawin.

… but for the sake of my love for the kids, I still did it. And if given the same work load, I'm ever willing to accept it kasi… cute ako! Nice connection eh!?

Anyhow, marami talaga akong natutunan sa pagiging Nursery Teacher. Nangunguna na dito ang mga animals' baby names like: baby fishes are called fingerlings, while a baby goose is a gooseling; ang cub ay di lang pala pang-lion at tiger babies, pang-baby bear din; fawn is a young deer & any creature under this family with branched antlers; at kung ang kitten ay sa cat at puppy ang sa dog, pup naman ang tawag sa mga chikitings ng rats at seals; ang calf ay di lang sa mga batang cow at bull kundi para rin sa mga bubwit ng whales, giraffes, elephants at buffalos; & if we call our children kids, kid din ang tawag sa mga anakis ng goats at antelope & any similar animal to that effect.

Pero ano nga ba ang ipinagkaiba ng mga deer sa mga antelope?

Well, si deer ay branched ang horns or antlers – meaning sanga-sanga ang kanilang mga sungay, while the antelope has an unbranched horn – in Tagalog… hindi sanga-sanga. Awatable translation, eh!

Nakilala ko pa rin pala si kumpareng walrus na ipinagkamali ko nang una kong marinig ang kanyang pangalan sa pamilya ng mga nuts… as in walnuts… Jah!

And speaking of animals pa rin, nalaman ko rin ang kanilang mga payak na tahanan. Kagaya na lamang ang sa mga manok na di lang pala okay ang poultry kundi may coop din; ang aso ay di lang doghouse kundi kennel pa siya at sila ay maraming uri ng breed na ubod ng mamahal at hindi lang ang uri ni Tagping nakilala ko nang una akong humawak ng libro noong Grade 1 ako.

Before going any further… posting CABAnata 21, mabalik tayo sa CABAnata in between 14 & 15. Tatawagin ko sana itong CABAnata 14.5 kanya lang baka biglang mawindang ang aking kakaunting mga taga-subaybay… as in kakaunti… kakarampot… mga lima lang yata sila… Jah!

But I have to make pagbigyan the request of one of my avid readers… I mean fans… supporters (feel bah?!)… sige na nga, one of my closest friends. Nagrereklamo siya kasi daw buti pa ang lovelife ko ga-haba ng CABAnatang nakalaan sa kanila kahit isa lang naman talaga sa mga men na binaggit ko ang totoo kong naging boyfriend… Samantalang siya… sila ng isa ko pang matalik na kaibigan ay kasa-kasama ko eversince I became human… I mean evolved from Homo Sapiens to Homo Erectus (whichever came first!).

Ok! Ok! Pagbigyan dahil tama naman siya. & I've learned my lesson because of such a wake-up call…

I mean, you see, like everybody else… I have disregarded people who have stayed with me through thick & thin… knowing they are still there… feeling ko, di ko na muna kailangang i-express sa kanila kung gaano sila ka-importante sa akin.

Reading all my entries, karamihan ng mahahabang kuwento ko ay ukol sa mga taong wala na… either umalis na ng tuluyan sa buhay like dedong na or have left me wounded at some part of my life & watched me as some askals lick that wound they have caused. Adding insult to injury kumbaga.

Its like, would I still have to wait that these friends would leave me before I will know how precious they are in my life?

Hell no! So kahit ilang ulit pa akong mag-rewind, gagawin ko for the sake of friendships that I truly cherish… & will forever cherish 'til my hair grows white & my skin as crumpled as trash.

And before naming the culprit who have opened my eyes… let me start my yet again another story way back my highschool days…

Here is how it goes… Ta-ra-rat-ta-ra-rat-boom-boom-boom… (to the tune of Maalaala Mo kaya?... instrumental… piano with sax ala Kenny G.)

First year highschool…

First week of classes. I have this tall semi-fair classmate (babae po siya) whom I have noticed have the guts to really make bangka our class discussion… kasi kahit out of sync ang kanyang mga sagot ay go pa rin siya. Recite in all her glory. Pero in fairness, maganda talaga siya. Have the height & the physique of a model (model na nga yata siya ngayon). At in fairness ulit, she was kind to me… akala niya kasi I'm her poodle. At in fairness pa rin, 80% naman of her answers were correct, though not precise. In thend, I concluded she's perhaps one of the top achievers in her graduating class. ganda din ng leadership niya. When it was our first time to fall in line infront of our school building kung saan nakabantayog ang pambansang watawat ng Pilipinas ay siya ang nagpalinya sa amin. But unfortunately, hindi siya iyong friend na tinutukoy ko who requested this CABAnata Rewind.

Ain't that a unique start?

Heto na nga…

While falling in line, I noticed this Bombay beauty with long straight black hair that can pass into any shampoo or conditioner commercial. Slim physique. Really pretty.

During our first mass, I heard her sing. Good singing voice.

During our first school program-presentation, I saw her dance. Really graceful dancer.

 Sabi ko sa sarili ko:

"Aba, may mas maganda at talented sa akin, ha."

Lalo na at alam kong ang aking voice ay ubod na ginintuan na karapat-dapat lang ipatunaw para hindi na makapagkalat pa. At ang aking physique ay pang back-drop lang sa mga plays. And my dancing prowess? Well, puwede na siguro akong taga-payong ng reyna sa singkil… huwag lang maipit ang mga paa kong parehong kaliwa sa kawayan.

After a while naman, first quarter yata… The top students were recognized. First ako sa classroom namin siyempre. Pero sabi ni Ma'am, pangatlo na lang daw ako sa over-all.

Hhhmmmmmmm… sino kaya ang tumalo sa akin?

Then nalaman ko na boy ang first at girl ang pumangalawa. Nang makilala ko kung sino siya ay aking nasambot:

"Aba, at may mas matalino rin pala sa akin. Pero ok slang iyon, Maria (pang-aalo ko sa sarili ko) at least mas maganda ka naman sa kanya!" (antaray!)

Nyahahahahahahaha!!! (lagot!)

Then I just really can't remember when it happened… how it happened & what really transpired at kaming tatlo ay nag-click. Nalaman na lang namin na branded na kami as "tatlong Maria" sa school. Nasanay na ang mga teachers na Makita kaming nag-gogoyooan. Pati mga magulang na rin namin ay naaliw sa aming perfect trio. At higit sa lahat, kahit magkaka-iba ng personalidad, nasanay na kami sa bawat isa. Para bang macaroni & cheese that one cannot exist without the other. We co-exist dapat. Ewan lang kung sino ang macaroni, sino ang cheese at sino ang sauce. Jah!

So ladies & gentlemen… without further ado… the women who shaped the other side of my beauty & intellect (refer to "The Women Who Shaped The Other Side of Me" entry – Just Write!)....

………………………….……………… DRUM ROLL  ……………….…..……………………..

Gracia, the beauty with substance. &

Judelyn, the brain with a humongous butt…

Joke!

These two women whom I so treasure dearly up to the present have been my strength, my refuge & inspiration. Marami kaming happenings together. Di kami maloko. Pilya lang. marami na ring pinagdaanang trials an gaming friendship, pero we're still together. Nasa Canada man si Gracia at Dubai naman si Jhudz, at ako'y naiwan ditto sa abang bayan ni Juan de la Cruz, kami'y patuloy sa pag-enrich n gaming friendship. Salamat sa world wide web. Kay pareng Friendster at kay mareng Yahoo. Lagi kaming pinagkokonek.

Anu-ano nga ba ang aming mga unforgettable moments together?

For one, kahit ako'y lubhang napaka-seryosong tao dahil ayon sa dalawang ito ako'y ubod daw ng iyakin at pikon at malimit ma-embarrass kapag sila'y nakikipagpaswitan sa mga nagdaraang mga sasakyan o di kaya'y nakikipagpaligsahan sa lakas ng tawanan, patuloy pa rin ako sa pagsama sa kanila. Di naman tipong pinagtitiyagaan ko sila (baka nga sila ang nagtitiyaga sa akin…) kundi dahil love ko talaga sila (uuuyyy, smile naman diyan…).

At dahil lagi naming akay-akay ang bawat isa, sa lahat ng lakaran ay magkakasama kami. Nindiyang mamundok kami sa Cabalayangan (a liblib barrio in Bauang). Sumagwan din kami sa ilog ng Bauang. At bowling sprees sa Oasis… kasama an gaming mga crushes. I mean crush naming dalawa ni Gracia. Dahil kahit pilya si Jhudz, studies daw ang priority niya (Ah ok!… if I know, takot lang siyang ma-basted… Wehehehehehehe!)

Pero secret lang ito ha, sa pagkakaalam ko lang naman… crush niya iyong 1^st honor namin dati. Kaya nga sumama din siya sa Cabalayangan, eh. Si Gracia, nasa contemplating period pa lang kay Mr. Cabalayangan din. Pero naunsiyami din si pogi. Di man lang naka-first base kay gandang Garapits. At ako, may Mr. Cabalayangan din pero hanggang porma rin lang siya. Ayaw kasi niyang ma-flying kick… & honestly, I never contemplated anything about this guy… may real crush kasi ako noon who were also with us in our picnic sa tabing ilog… feeling John Lloyd at Kaye Abad daw, ha.

Yeah right! Those were the days my friends… we were young then… teen boppers rushing for love to bloom. Thinking that we were feeling the right thing. & looking back just make us laugh of our foolishness… Nyahahahahahahahaha!!! See?

Tapos ito pa, one time we spent the whole weekend sa bahay namin. Kuwentuhan lang. kain dito. Kain doon. Tawanan. Hagalpakan. Hanggang dumating si lolo. Lasing. At grabe talaga… kahiya to the max… napag-initan kaming tatlo ni lolo. Na kesyo ang babata pa raw namin para magkaroon ng barka-barkada. Ngeeeehhh! Di naman kami BI sa isa't isa ano? (Sumalangit nawa ang kaluluwa ni lolo.)

What did we do? Nagtago lang naman kami sa 2^nd floor n gaming mansion. Kung saan ang temperature ay nearing to boiling point. Super init. Para kaming mga tabako na pinapatuyo sa pugon. Tustadong-tustado. Pawis na pawis. Pero masaya pa rin…

Kalat-kalat na to ha… not in chronological order. Basta kuwento ako as the memories come puffing out of my mind.

Andiyan pa iyong kina Jhudz naman. We spend the weekend pa rin as usual sa house lang. same routine. Presko sa kanila. Sarap matulog. Daming fresh foods. Mahilig kasing magtanim ng kung anu-ano si Mommy. Kamatis, papaya, guapple, mangga na sa baba ng puno at mga bunga, puwede kang mamitashabang naka-upo ka sa lupa at sige sa pagnguya at pagsawsaw sa suka o bagoong o alamang… hhhmmmm… charap-charap.

Kina Gracia naman, ganoon din. Kung malakas ang tawanan sa bahay at kina Jhudz… x100 ang volume sa kanila kasi kasabay din sa tawanan ang mga sisters niya na para na rin naming mga kapatid. Unlike my brother & Jhudz brothers, Gracia's siblings are super din sa pagka-loka-loka… Gracia is the living proof… jah!

Marami ring pagkain kina Gracia. Sa kanya ko natutunang gumawa ng crema-de-futah… harharharhar!!! Sarap pang magluto si Mama. Kaluwang din ng aming play area na purong Bermuda grass. Na ngayon ay kinatatayuan ng palasyo ni Gracing.

Pero third year high school yata kami noon nang may hindi kami pagkakaunawaan. Napasama kami sa iba't ibang uri ng mga nilalang who brought chaos into our harmonious world. Ngunit salamat at di tuluyang itinulot ng tadhana ang pagkakasira n gaming pagkakaibigan na aming iniingat-ingatan.

Though college was blank. We had our own group of friends. Gracia took Physical Therapy in Lorma. Kami ni Jhudz, kahit parehong SLU, magkalayo naman an gaming mga kaharian. I was completing my Psychology course at the Perfecto building, while Judelyn was taking Accountancy at Silang. Magkaibang sked. Magkaibang tirahan. Pero kung papalarin, nagkikita rin kaming dalawa. Make bonding moments worthwhile. Si Gracia, kay Jhudz lang ako nakikibalita.

Then naimbento ang mobile phone. Mahal noong una. Naging mura. Hangga't kaming tatlo ay magkatrabaho at maka-ipon ng pambili ng sariling cp. Alas! Nasuong namin ang iisang wavelength ng Globe network at muling namulaklak an gaming pagkakaibigan.

Sa araw nga ng aking kasal… si jhudz lang ang kinuha kong abay kasi at least siya, di niya ako makukuhang matalbugan dahil obvious na mas maganda ako sa kanya (though inaamin kong mas sexy siya kasi she has the boobs & the famous humongous butt… hehehehehe! Oh, ha… pinuri kita, ha.) Pero si Gracia, intentionally na di ko kinuhang abay kasi pihadong makuha niya ang spotlight sa akin. It's my day no… dapat ako lang ang focus ng video.

Pero take note ha, ang mga mahadera… nang picture-taking na… aba't nag-agawan ng puwesto sa tabi ng aking asawa. Pero laking pasalamat ko pa rin at di sila biglang sumigaw ng: "Itigil ang kasal!" during the ceremony.

At pagkakain pala kami sa labas, madadaya ang mga pukesa, mas malaki ang share ko eh mas malakas naman silang lumamon sa akin. May bottomless iced tea pa si Gracia.

And as usual, walang ipinagbago… tulad pa rin ng dati, sa green jokes bumabanat ang dalawa. At akong may asawa na ang namumula at naaalibadbaran sa mga kuwento nila. Taga-tawa pa rin ako. Taga-bili sa mga corny-ng jokes. Taga-salo ng mga punch lines ni Gracia. At taga-kinig ng mga hinaing sa puso ni Jhudz.

………………………...…..……… sob-sob-sob-sob-sic-sic  ……………………………….….

I terribly miss these two women in my life. Iniwan na nila ako dito sa Pinas. Pero oks na rin iyon. At least ngayon, din a ako dehado. The last time we lunched out together, si Gracia na ang taya. As in sky's the limit talaga. Kung kaya't take advantage naman kami ni Jhudz… Hehehehehehehe!

At eto pa ang masaya… taga-receive na lang ako ng pasalubong ngayon. Hhhhmmmmmmm… Gracia, next time huwag naman ng Eternity, ibang perfume naman. Pati make-up kit, siguro mas malaki na sa susunod. At ang tee shirt if ever meron ulit, di na ako small size, medium na, okei! Nanaba ako, eh. Geeeeeeezzzzzzzzzzzzz!!!

At Jhudz, di na ako ang magbibigay ng kikay stuff sa iyo ngayon. Remember the Western Union you promised me. Plus the laptop. (Actually, kayak o po ipinagsiksikan ang CABAnatang ito dahil may pinang-blackmail si Jhudz sa akin. Aba! Pangarap ko yatang talaga ang makapag-laptop dahil sa aking ambisyong maging bihasang manunulat, kahit script sa radio lang…Pero huwag kayong maingay… kuripot talaga ang Ale. Bayaran ko daw kasi kahit hulugan ang laptop. Nyaknyaknyaknyaknyak!!!)

What else ba?

Basta what I know… life wouldn't be the same… it'll be less happy, I guess… less colorful… less of everything without these two ladies.

They are my sugar & spice & everything nice… parang Power Puff Girls kumbaga…

Jah!